“Opa’s, dat zijn toch allemaal ouwe mannen?” Neen, natuurlijk wist ik dat dat fel overdreven was. Ik kende best wel wat energieke en sportieve vijftigers in mijn familie en vriendenkring die al opa waren, maar toch. Het beeld van de grijzende, naar Radio 1 of Klara luisterende gepensioneerde die zeer behoedzaam een balletje probeerde te trappen met zijn kleinzoon, bleef mijn opabeeld beheersen. Als fervente jogger, kampeerder en Studio Brusselluisteraar vond ik me niet meteen thuishoren in dat clubje.

Ik zat ook niet ongeduldig te wachten om eindelijk grootvader te worden. Ik dacht er eigenlijk weinig over na. Het zou wel komen zoals zovele dingen in het leven: plots, onverwacht en zonder het goed te beseffen. Dus was het inderdaad even schrikken toen onze jongste zoon en zijn vriendin ons eind augustus 2012 tijdens een bezoekje ‘en passant’ een kaartje in de handen duwden dat de komst van een nieuw mensje aankondigde. Er overviel me toen een soort blijdschap die ik niet kan benoemen en het was alsof de stevige en fijne band die we als ouders met onze kinderen hadden er meteen nog hechter door werd. We hadden er plots ook met z’n allen een nieuw gespreksonderwerp bij.

Vanaf dat moment ging het voor ons allemaal héél snel. Na het nieuws dat ‘het’ een jongen zou worden kwam onze oudste zoon ook aandraven met het heuglijke nieuws dat hij vader in spe was. Meer nog, in januari bleek dat het een tweeling zou worden en dan nog wel twee jongens!

In april werd Bavo geboren en begin juni volgden Senn en Finn. Plots waren we de grootouders van drie flinke baasjes. En of we blij en fier waren! Voor de rest van ons leven zouden we voor onze kleinkinderen als ‘momo’ en ‘popo’ door het leven gaan. Na wat vruchteloos gezoek naar een origineel alternatief voor oma en opa, kregen we deze koosnaampjes toebedeeld. Toegegeven, het klonk me aanvankelijk vreemd in de oren maar het begint te wennen. Integendeel zelfs, ik kijk er naar uit om ‘popo’ voor de eerste maal uit de mond van ‘de jongens’ te horen.

Als de hele bende nu bij ons neerstrijkt, kijk ik altijd met verbazing naar de ‘verhuis’ die ermee gepaard gaat en de energie waarmee jonge ouders dat allemaal aanpakken. Neen, nog eens vader worden op mijn leeftijd, dat zou ik echt niet zien zitten. Het opaschap daarentegen begint me steeds meer te bevallen. Ik ervaar het telkens als een feest om ‘de jongens’ bezig te zien. Veel meer dan vroeger bij onze eigen kinderen zie ik ze als het ware groeien, leren grijpen, observeren. Dat je als grootouder met andere ogen naar die gasten kijkt en er in zekere zin meer van kan genieten dan toen je zelf kinderen had, kan ik alleen maar beamen. Ik geniet ook van de passie waarmee de ouders er over vertellen. Stiekem fantaseer ik er al eens over wat ik allemaal met de jongens zou kunnen doen als ze wat groter zullen zijn: samen wat voetballen, fietsen, lezen, verhalen vertellen, flauwe grappen uithalen, gitaar leren spelen. Misschien zelfs samen in een tentje slapen, naar de sterren kijken en de natuur ontdekken.

We hebben met onze kinderen geen afspraken gemaakt over een vaste ‘oppasdag’ of iets dergelijks. We werken allebei nog, zetten in het weekend nog regelmatig een stapje in de wereld en reizen graag. Voorlopig willen we dat zo houden en dat begrijpen onze kinderen zeer goed. Strakke schema’s en voorgekauwde weekprogramma’s waren nooit populair in ons gezin. Met de boodschap dat we heel graag helpen en opvangen als het kan, daarmee kan iedereen leven.

Vanavond is het ‘komen eten’. Sinds onze kinderen het huis uit zijn proberen we iedere week één keer samen te tafelen. Gezellig kletsen, wat bijpraten, de wereld veranderen en ons steeds weer verbazen over wat die wondere wezentjes weer bijgeleerd hebben en hoe ze veranderd zijn (én nog maar eens testen of ik er al in slaag Senn en Finn te herkennen!). Zalig! Ja, nog een paar schatjes erbij, dat ziet die popo eigenlijk wel zitten…

Jef

 

Dit dagboek verscheen eerder in Brieven aan Jonge Grootouders, editie 2014. Brieven aan Jonge Grootouders is een gratis magazine dat bij Brieven aan Jonge Ouders maand 4 wordt verstuurd. 

Lid worden als grootouder. Klik hier.

Tags: