"Het nieuws dat ik grootvader zou worden, ontroerde mij enorm. Alleen al erover vertellen en ik schiet weer vol!" We vroegen bekende grootvader Marijn De Valck naar 'zijn gedacht' over opa-zijn. Of in zijn geval: papoe-zijn.

“Tijdens de zwangerschap dacht ik wel: ‘Ik ga echt zijn niet zoals al die mannen die lyrisch beweren dat het grootvaderschap hun leven heeft veranderd, ik weiger om mee te gaan in al dat melige gedoe.’

Tot Estée Fiona geboren werd, ik was meteen de meligste van allemaal. Als zo’n piepklein meisje ineens haar oogjes opentrekt … man, man. Een onbeschrijflijk gevoel.”

 

Ons liedje

Wat later, toen ze echt bewust begon te kijken en te luisteren, heb ik voor haar een liedje gezongen : ‘La piu bella del mondo’ van Marino Marini (zingt een fragment uit het liedje). Terwijl ik dat voor haar zong, keek ze me aandachtig aan en toen merkte ik dat haar oogjes vochtig werden!

Ik ben het daarna regelmatig voor haar blijven zingen, en nu is dat echt ‘ons’ liedje. Wanneer Estée-Fiona hier over de vloer komt, neem ik vaak ineens mijn gitaar en begin ik het te spelen. Ze herkent het meteen en roept dan: ‘Maar papoe toch!’ (lacht)

 

Niet zo vaak

Estée-Fiona, Achilles en Athan zijn intussen al negen, zeven en drie. Omdat ze een heel eind van ons wonen en ik het nogal druk heb met mijn bezigheden op het OCMW, zie ik hen niet zo heel vaak. Ilse wel, zij gaat sowieso elke woensdag naar hen toe.

Tijdens de vakanties komen ze hier altijd een paar dagen logeren, en uiteraard mogen ze bij ons meer dan thuis: wat langer tv kijken en wat meer snoepjes eten, noem maar op. Grootouders zijn er nu eenmaal om de kleinkinderen in de watten te leggen, en Ilse is daar héél goed in! (lacht)

 

Zotte papoe

Net zoals met Glenn vroeger, kruip ik ook bij mijn kleinkinderen niet in de rol van opvoeder. Dat laat ik over aan Ilse en aan de mensen die daar goed in zijn.

Maar rock-‘n-roll dansen, een hoed en een rare bril opzetten en de gekste zijn van de bende, dat kan ik wel! Dan zie ik die kindjes plots stilvallen en met open mond kijken naar hun zotte papoe. Daar kunnen ze echt niet tegenop! (lacht)

Uiteraard doe ik er dan graag nog een schepje bovenop: ik doe een schouderrol zodat die dikzak van 106 kilo ineens languit op de grond ligt, haha! Als artiest had ik een job die me jong hield, maar het effect van die kindjes kan toch ook tellen.

Foto: Tineke Devos.
Foto: Tineke Devos.

Knuffelen niet verplicht

Ik heb een fijne en gezellige band met mijn kleinkinderen, maar ik ben van nature geen knuffelaar. Ze moeten niet per se op mijn schoot komen zitten en ze zijn zeker niet verplicht om mij een kus te geven. De kleinzonen geven trouwens altijd een high five, die vinden zichzelf te stoer voor een kus.

Wanneer Estée-Fiona binnenkomt, springt ze wel in mijn armen en af en toe, als we hier ‘s avonds naar tv liggen te kijken, komt ze gezellig tegen mij aanliggen. Op zulke momenten voel ik echt dat ze mij graag ziet, maar ik vind het heel belangrijk dat die dingen spontaan komen. Ik zal er zelf nooit naar vragen.

 

Dit is een stukje uit een interview met Marijn De Valck dat eerder verscheen in ‘Brieven aan jonge grootouders editie 2016‘.

Meer lezen en weten? Volg ons via Facebook of word lid van De Gezinsbond

Gepubliceerd op: 15/11/2016, laatste update op: 22/12/2017

Tags: , , ,