Van je kinderen wil je dat ze gelukkig zijn. Maar als ze dat geluk in het buitenland vinden, is het voor veel ouders even slikken, vooral als er kleinkinderen komen. Grootouders op afstand zijn, hoe doe je dat?

Ann Guelinckx en Jos Leclercq hebben kleinkinderen in Noorwegen. Een paar keer per jaar gaan opa en oma naar Noorwegen of komt het gezin van de dochter naar Gent. En gelukkig is er ook de iPad om contact te houden.

(Klein)kinderen in het buitenland

“Onze dochter Karen trok tijdens haar opleiding kleuteronderwijs op Erasmus naar Noorwegen. Het beviel haar daar heel goed en toen ze afgestudeerd was, ging ze terug als au pair om de taal te leren. Ze ontmoette er Thomas, haar man, en is blijven hangen”, vertelt Ann.

Zes jaar geleden werden Ann en Jos grootouders. “Toen Karen vertelde dat ze zwanger was, waren wij uiteraard heel blij, maar we beseften ook dat wij het kleintje niet zo vaak zouden zien. Thomas kent geen Nederlands en Karen heeft haar hart verloren aan Noorwegen. De kans dat het gezin ooit nog naar België verhuist, is klein.”

Zoveel mogelijk bij elkaar op bezoek

Er zijn inmiddels drie kleinkinderen en Karen verhuisde met haar gezin vanuit Oslo naar het geboortedorp van Thomas, meer in het noorden. “Nu moeten we twee vluchten nemen om er te geraken.”

Dat houdt oma en opa echter niet tegen. “Vorig jaar zijn we zes keer bij elkaar op bezoek geweest. Wij gaan een paar keer naar Noorwegen, zij zakken af naar Gent voor de feestdagen en tijdens de grote vakantie. Dan zijn we een week lang dag in dag uit samen en kunnen wij volop met de kinderen bezig zijn: voorlezen, spelen, wandelen, naar de speeltuin, knutselen… We zien hen minder vaak dan als ze in de buurt zouden wonen, maar op die momenten hebben we wel echt tijd voor hen. Als de kleinkinderen in België hadden gewoond, maar op pakweg 200 kilometer bij ons vandaan, dan zagen we ze waarschijnlijk niet vaker dan nu.”

Lees ook > Op vakantie met de kleinkinderen

Contact via de iPad

Als je (klein)kinderen zo ver weg wonen, zijn de moderne communicatiemiddelen een ware zegen. “De iPad ligt op de salontafel en als er iets te melden valt, belt Karen”, zegt Ann. “We horen en zien elkaar een paar keer per week. Soms stuurt ze filmpjes: als er eentje bijvoorbeeld zijn eerste stapjes heeft gezet. Of ze brengt me op de hoogte van leuke uitspraken van de kinderen.”

Communiceren in een vreemde taal

Met de kleinkinderen praten, is niet vanzelfsprekend. De oudste begrijpt een beetje Nederlands, maar antwoordt in het Noors. Karen moet er dus bij zijn om te vertalen. “Als ze bij ons zijn, kijken we samen met de kinderen in boeken, wijzen dingen aan en brengen hun zo wat Nederlandse woordjes bij”, zegt An. “In het eerste leerjaar zal de oudste, Noah, Engels leren, daar kijk ik naar uit. Dan kunnen we rechtstreeks met elkaar communiceren.”

Toekomstplannen

De bezoekjes worden moeilijker te organiseren naarmate de kinderen ouder worden. Als hun oudste kleinkind eenmaal schoolplichtig is, zullen Ann en Jos misschien vaker naar Noorwegen moeten reizen. Dat zal makkelijker worden als ze met pensioen zijn.

“Karen opperde ook al dat Noah hier misschien een paar weken op vakantie kan komen als hij wat ouder is. Dat zou heel fijn zijn. Karen wil dat haar kinderen onze cultuur ook kennen.”

Als ze maar gelukkig zijn

Ann laat op haar smartphone foto’s zien van de kleinkinderen. Het zijn veel foto’s, zoals bij de meeste grootouders. Als ze had mogen kiezen, had ze haar dochter en de kleinkinderen liever bij zich in de buurt gehad. Maar alle mogelijkheden om de afstand te overbruggen worden benut, en, zegt ze: “Het belangrijkste is dat ze gelukkig zijn.”

gezinsbond vrijwilligersDit interview verscheen eerder in De Bond (maart 2019), het ledenblad van de Gezinsbond.
Wil jij De Bond ook gratis in je brievenbus krijgen? Maak je dan hier lid.
Volg de Gezinsbond op Facebook, Twitter en Instagram om op de hoogte te blijven van nieuwtjes en activiteiten.

Tags: , , , ,