De Wakkere Papa schrijft over hoe flinke kinderen de verdienste lijken van de ouders. En hoe ouders met moeilijkere kinderen nooit complimenten krijgen...

Flinke kinderen? Ik moet wel eens ergens optreden in het openbaar. Dan gaan mijn jongens mee en zitten ze op de eerste rij. Dat vind ik leuk, en zij ook. Achteraf haal ik hen op waar ik hen achtergelaten heb. Zo ook de laatste keer, toen ze vlak voor twee oude dametjes zaten.

“Zulke flinke kinderen!” zei een van hen na het optreden. “Echt om trots op te zijn,” zei de ander.

Ik glom. “We hebben de kleinste wel moeten opvangen,” ging de ene vrouw verder. “Hij was in slaap gevallen, denk ik. Hij viel recht achterover.”

“Bedankt!” zei ik. “En ook bedankt voor het compliment voor mijn jongens. Flinke kinderen. Ja, het zijn schatten.”

Niet uitspreken

Ik steek er ook écht wel mijn Latijn in, denk ik vaak als dat soort complimenten wordt gegeven.

Maar dan bijt ik op mijn tong. Ik wil het niet uitspreken, ik wil het zelfs niet langer denken. “Het zijn heel lieve, gemakkelijke kinderen,” zeg ik nu wel eens, in de plaats.

En zo is het. Ik heb lieve, gemakkelijke kinderen, en natuurlijk doe ik hard mijn best om ze goed op te voeden, zodat ze nu en in de toekomst mooie, waardevolle mensen zijn. Waardevol voor zichzelf en voor de wereld.

Maar ik wil dus niet meer luidop denken dat ze daarom flink zijn of genoemd worden. Door mijn goede ouderschap, laten we maar zeggen. Want dan kijk ik weer recht in de droeve, gekwetste ogen van mijn vriendin.

Tijd en energie

Iemand gaf mij weer een compliment met mijn flinke kinderen. En ik zei het. “Ik steek er ook wel veel tijd en energie in.” Zoiets. En toen zag ik dus die ogen van mijn vriendin, vlak naast me.

Zij steekt zonder enige twijfel nog veel meer bloed, zweet en tranen in de opvoeding van haar kinderen dan ik. Maar haar zoon heeft autisme. En haar dochter heeft een vader en een grote broer met autisme. En er speelt nog heel wat meer.

Het zijn lieve, goede kinderen, maar zij hebben in het leven niet de gemakkelijkste kaarten getrokken. En daardoor zijn het, naar mijn aanvoelen, ook niet de meest eenvoudige kinderen om op te voeden.

Geen complimenten

En ook al verzekeren mensen die het kunnen weten mijn vriendin dat ze een flinkFlinke kinderen zijn geen evidentiegeweldige job doet als ouder, dat zij en de kinderen het prima doen, prima zijn… toch krijgt ze uit haar dagelijkse omgeving niet het vertrouwen dat zij verdient over hoe zij het als ouder doet. Laat staan complimenten over haar ouderschap.

Zelfs ik maak me daar schuldig aan, moet ik beschaamd bekennen. Lees maar eens na in één van de vorige Wakkere Papa’s: ‘Vader, moeder, zult gij eren’.

En als iemand dan zegt of insinueert dat het dankzij mijn goede ouderschap en mijn investeringen als papa is dat mijn kinderen flink en braaf zijn, dan… ja dan… dan zeg ik dat dus niet meer. Ik zwijg, glimlach en stuur het compliment over mijn kinderen de wereld rond, naar al die ouders die dag en nacht trekken, sleuren, piekeren en tieren met hun minder gemakkelijke kinderen, en daar nooit veel complimenten of bekrachtiging over moeten verwachten.

En oh ja… ook naar mijn vriendin: Chapeau!

De Wakkere Papa is een column die verschijnt in de gezinskrant De Bond, gratis voor leden van de Gezinsbond. Meer columns kan je hier lezen.
Wil je graag reageren? Dat kan via de blog van De Wakkere Papa of naar Redactie De Bond, Troonstraat 125, 1050 Brussel of via mail: redactiedebond@gezinsbond.be.

 

Volg ons via Facebook, Twitter voor de laatste updates.

Gepubliceerd op: 16/09/2017, laatste update op: 17/10/2017

Tags: , , , , , ,