“Kan je voor de Wakkere Papa iets schrijven over wonen of verbouwen? Dat is ons thema voor deze editie”, klonk de vraag vanuit de redactie. “Wonen? Ja. Dat is wel een thema voor mij.”

Mijn twee lieve kinderen groeien op in een birdnesting systeem. Zo schijnt het te heten. Ze bleven na de scheiding van hun ouders simpelweg wonen in het huis waar ze geboren werden. Van zondag tot woensdag woont mama bij hen. Van woensdag tot zondag papa.

Papa, dat ben ik. Ik woon dus op twee plekken. Deeltijds bij mijn eigen kinderen, deeltijds bij mijn vriendin en haar kinderen. Ik verhuis twee keer per week, zoals dat voor veel kinderen van gescheiden ouders het geval is.

Een tas voor het andere huis

Ik kan je vertellen hoe dat gaat. Ik sleep niets mee. Dat weiger ik. Ik investeer er fors in. In extra kleren, handdoeken, schriftjes, laptops, telefoonladers… Toch staat er altijd een tas klaar met spullen voor mijn andere thuis.

Een cadeautje voor mijn zoon, of mijn vriendin, of háár zoon. Een gekregen pak koeken die mijn jongens niet lusten. Een schattig jong uit het nest van het konijn van mijn bonusdochter, bestemd voor mijn jongens. Een zak drollen van het paard van mijn vriendin voor onder d appelboom bij mijn andere thuis. Geoogste appels van die boom de tegenovergestelde richting uit.

Je kan je niet voorstellen wat ik met trein en plooifiets vervoer.

Switchen is zwaar

Het is zwaar. Altijd die switch in je hoofd maken. Andere gewoontes. Nu eens in het midden van de stad, dan weer in het bos, ver weg van alles. Wel of niet luidop boeren. Spullen laten rondslingeren of niet. Ik noem maar wat.

Je moet altijd alert zijn. Voor je het weet, rijd je op automatische piloot naar je verkeerde thuis. “Hé, had ik het licht nu aangelaten?” En dan verschijnt je ex-vrouw voor het raam en sta je daar als een voyeur.

Ook met bibliotheekboeken die dringend ingeleverd moeten worden, is het oppassen geblazen. Of met spullen die je absoluut hier of daar nodig hebt. Met eten dat blijft staan en kan bederven: zonde!

Dit half afgewerkte stukje voor de Wakkere Papa moet ik dadelijk nog even op een stick of in een mail plakken. Anders kan ik straks weer opnieuw beginnen als ik thuis kom op die andere plek.

De voordelen

Er is ook een frisse kant aan dit wonen. Zelden slaat de sleur toe. Het constante verhuizen werkt verfrissend. Ik heb weinig of geen behoefte meer aan reizen. Dat scheelt financieel! En ik heb twee levens: eentje in de stad, eentje in het bos. Eentje met luide boeren, eentje zonder.

En wat dat verbouwen betreft. Vroeger was het een constant item tussen mijn ex-vrouw en mij. “Misschien kunnen we die muur eens verven.” “Vind jij die kast in de woonkamer nog passen?” “Ik denk toch nog altijd aan die bijbouw achter de keuken. Zouden we dat toch niet overwegen?”

Verbouwen

Tegenwoordig is verbouwen een absoluut non-thema in mijn leven. Over veranderingen in het huis van mijn vriendin beslis ik niet. Ik voer alleen maar uit, soms. En veranderingen aan het gemeenschappelijke huis met mijn ex-vrouw. Wel… daar moeten we het over ééns zijn. Dus geen van ons begint erover, laat staan eráán.

En weet je: dat is helemaal oké. Alles is prima zoals het is. Het is vermoeiend, maar ook verfrissend. Neem nu dit stukje: het werd op twee plekken geschreven. Kan jij zeggen achter welk woord of punt ik mijn spullen pakte? Wel… ik ook niet meer.

 

De Wakkere Papa is een vaste waarde in De Bond, de gezinskrant voor leden van de Gezinsbond. Je kan het volledige archief van deze columns ook nalezen op de blog.

Wil jij ook De Bond ontvangen dan is lid worden van De Gezinsbond een must, maar je krijg nog zoveel meer voordelen. Klik hier en ontdek ze allemaal zelf.

Wil je op de hoogte blijven, dan kan je best onze Facebookpagina volgen.

Gepubliceerd op: 13/02/2018

Tags: , , , , , , ,