Zeven jaar geleden moest voor een vriendin van me, die dag een van de mooiste van haar leven worden. Haar tweede kind werd geboren. Een dochter. Op de dag na de geboorte zat de trotse moeder nog half groggy, maar dol van geluk, op het kraambed te suffen. Er waren al een paar bezoekers geweest. Start van de vechtscheiding?

Toen kwam er een man binnen die ze niet kende. Ernstig gezicht, keurig pak. Uit zijn aktetas haalde hij een bundel documenten. Haar man vroeg, totaal onverwacht, de scheiding aan, daar in het ziekenhuis, op de eerste dag van het leven van hun tweede dochter. De moeder protesteerde, met haar dochtertje op de arm. De ambtenaar zei alleen: “Meneer heeft ook rechten.”

Vertraging

De dochter is nu zeven jaar. Zij en haar broer verblijven telkens een week bij papa, een week bij mama. Dat besliste een rechter. Want er is nog steeds geen akkoord en de vechtscheiding blijft lopen.

Elke keer zorgt papa voor vertraging met procedures en bezwaren. Hij houdt zich aan geen enkele afspraak, noch met rechters, noch met bijzondere jeugdzorg, noch met mama, noch met de kinderen. Hij weigert zijn kinderen naar hobby’s of verjaardagsfeestjes te brengen. Meermaals zegt hij afspraken voor belangrijke medische ingrepen voor zijn kinderen af, onder protest en onbegrip van niet één, maar een heel team van medische specialisten.

Hij gedraagt zich dus als ouder totaal onverantwoord.

En toch ….

Voelt u de woede borrelen in mijn pen? En toch haalt het gerecht, op vraag van die papa, de kinderen drie weken weg van mama. Papa zei ongerust te zijn over de veiligheid van de kinderen. Daar was geen enkele grond voor, concludeerden de bevoegde instanties na drie helse weken voor moeder en kinderen.

Zo’n kerel die aan alles zijn voeten veegt en zijn ex-vrouw pest met leugens voor het gerecht. Die de scheiding aanvroeg op het kraambed, omdat hij een ander had. Een man die procedure na procedure aanspant, maar er intussen niet in slaagt om fundamentele vaderlijke taken op te nemen in de weken dat hij de kinderen heeft.

Moeten we dat normaal vinden?

Moeten we die zomaar ongehinderd zijn gang laten gaan? En dit is nog maar een piepkleine weergave van zeven helse jaren voor deze moeder, haar kinderen, de hele omgeving en wellicht ook de vader zelf.

Ik ken nog vier andere gescheiden koppels in gelijkaardige situaties. Vier! In mijn beperkte omgeving. Niet allemaal zo pijnlijk schrijnend als deze, maar wél minstens even langdurig. Moeten we een vechtscheiding normaal vinden? Dat weiger ik. De vriendin in kwestie schreef intussen al twee brieven naar het ministerie van Welzijn, over het aanslepen van deze slopende, onrechtvaardige, onnodige én peperdure rechtsgang. Er kwam geen antwoord.

Beide kanten, even serieus?

Maar ik ben als papa wél klaarwakker. Hiervoor kruip ik in mijn pen! Want in de situaties waarover ik het heb, lijken de rechten van almaar procederende, vaak onredelijke ouders, altijd voor te gaan op het welzijn van de redelijke partner en de kinderen.

Veel (v)echtscheidingen hebben twee kanten, maar bij niet allemaal moeten we die beide kanten even serieus nemen. Het zijn moeilijke situaties en gemakkelijke oplossingen zijn er ongetwijfeld niet. Maar zo kan het toch echt niet verder? Ik ben alvast van plan om schrijnende voorbeelden te verzamelen en ermee naar juristen te stappen.

Heb jij ook zo’n verhaal? Laat het weten via de blog van de Wakkere Papa of mail naar redactiedebond@gezinsbond.be.

De Wakkere Papa is een vaste waarde in De Bond, de gezinskrant voor leden van de Gezinsbond. Deze bijdrage verscheen op 11 augustus 2017. Je kan het volledige archief van deze columns ook nalezen op de blog.

 

Benieuwd naar meer? Volg ons via Facebook of Twitter? Of schrijf je in op onze nieuwsbrief.

Gepubliceerd op: 30/08/2017, laatste update op: 21/11/2017

Tags: , , , ,