Met 20.000 zijn ze, de Vlamingen met een handicap die wachten op centen voor zorg en ondersteuning. Amper 1 op de 20 van hen zal dit jaar een persoonsvolgend budget ontvangen. Aan dit tempo duurt het 33 jaar vooraleer de wachtlijsten zijn weggewerkt. Dat is niet oké. Het is zelfs beschamend. ‘De overheid geeft mij het gevoel dat mijn leven helemaal geen belang heeft’, vertelt een van de zovele wachtenden.

LEES OOK > Opiniestuk: Heb je een handicap? In 2053 mag je met wat geluk hulp verwachten

Aan huis gekluisterd

Eddy (42) heeft bij zijn geboorte een hersenbeschadiging opgelopen. Dankzij aanpassingen aan zijn woning en met poets- en verpleeghulp kan hij zelfstandig thuis wonen, maar zijn fysieke handicap houdt hem wel vaak aan huis gekluisterd. Hij kan niet gaan werken, en het huis uitgaan kost hem veel moeite.

‘Het persoonsvolgend budget zou mij vrijheid geven’, vertelt hij. ‘Als ik een beroep zou kunnen doen op een persoonlijke assistent en aangepast vervoer, zou ik met mijn rolstoel kunnen gaan en staan waar ik wil.’

Voor de coronacrisis kreeg Eddy veel hulp van zijn ouders, maar als 70-plussers zitten ze in de risicogroep voor COVID. ‘Ze kunnen niet meer instaan voor de zorg en ondersteuning die ik nodig heb’, vertelt hij. Toch moet hij blijven wachten op het budget waar hij al zestien jaar recht op heeft.

LEES OOK > Wachtlijsten in de zorg: ‘Kwaad word ik ervan’

Over 20 jaar aan de beurt

Net als Eddy zit ook Lars (22) in prioriteitengroep 3, de groep die het langst moet wachten op een zorgbudget. Lars is een jongeman met een meervoudige fysieke en mentale beperking en een autismespectrumstoornis.

Na jaren in een multifunctioneel centrum voor kinderen en jongeren woont hij sinds zijn achttiende weer bij zijn ouders thuis. Het voorlopige budget dat hij sindsdien krijgt volstaat lang niet om zijn zorgnoden te dekken. ‘We proberen onze zoon bezig te houden,’ vertelt papa Geert, ‘en we zoeken naar activiteiten die aangepast zijn aan wat hij nodig heeft.’ Maar het is behelpen.

Geert en zijn vrouw Karen zijn op zoek naar initiatieven zoals een Thomashuis. Dat is een kleinschalig zorginitiatief waarin negen mensen met een handicap opgevangen worden in een huiselijke sfeer. Lars zou zich nooit goed voelen in een grote instelling, weten ze.

Maar voorlopig zitten ze dus vast. Prioriteitengroep 3, dat betekent dat ze nog twintig jaar zullen moeten wachten vooraleer Lars aan de beurt is – of langer. ‘We staan er helemaal alleen voor’, zegt Geert. ‘Wat als wij niet meer voor hem kunnen zorgen?’

In de steek gelaten

‘Wie hulp nodig heeft, laten we nooit in de steek’, maakte de huidige Vlaamse regering zich sterk in het regeerakkoord. Met de belofte: ‘Voor mensen met een handicap dringen we de wachtlijsten zo snel mogelijk terug.’

Toch wachten in Vlaanderen intussen 20.000 mensen met een handicap op een persoonsvolgend budget, en op een kans om volwaardig deel te nemen aan de samenleving. Hun aanvraag is goedgekeurd, maar de middelen blijven uit. En zo raken de wachtlijsten niet weggewerkt. Ze zijn vandaag zelfs bijna dubbel zo lang als twee jaar geleden.

LEES OOK > Mantelzorgers snakken naar adem: ‘Ik ben op’

Een hele generatie mensen met erkende zorg- en ondersteuningsnoden blijft – samen met hun mantelzorgers – nu al jaren in de kou staan. En dat weegt. ‘De tijd is gekomen dat ik als zoon voor mijn ouders zou moeten zorgen, in plaats van zij voor mij’, zucht Eddy. Dat hij dat nu niet kan, doet hem veel pijn. ‘Eigenlijk moeten mijn ouders sterven voordat ik hulp krijg’, zegt hij. ‘Dat is toch macaber?’

Bekijk ook de Pano ‘Wachten op zorg’

De Gezinsbond ijvert voor een betere ondersteuning van mantelzorgers. Volg ons ook op Facebook, Twitter en Instagram om op de hoogte te blijven van nieuwtjes en activiteiten.

Gepubliceerd op: 24/09/2020, laatste update op: 15/10/2020

Tags: , , ,