Een gewone ochtend in een gewone week. Ik had ons tweetal op school afgeleverd en had nu de handen vrij om het huis wat op orde te brengen. Ik werkte deeltijds en moest die dag niet werken. En toen zag ik de knuffelbeer daar staan …

Vergeten knuffelbeer

Naast de televisie.

De paniek sloeg me om het hart.

Die grote, zachte knuffelbeer in gele parachutestof, al ettelijke keren hersteld, maar de lieveling van zoonlief, had niet hier maar op school moeten zitten. Want ze mochten hun lievelingsknuffel meebrengen, zo had hij de avond ervoor enthousiast verteld.

De keuze was snel gemaakt. Maar in de drukte van de ochtendspits waren we hem vergeten. Nu zat mijn kind daar, tussen de klasgenootjes met hun troost en toeverlaat, als enige zonder knuffel.

LEES OOK > Je baby en zijn knuffel: twee handen op één buik

Trauma

Ik voelde zijn verlatenheid als een steek in mijn moederhart, nam de beer onder mijn arm (te groot om in een zak te stoppen), sprong de fiets op en trapte als gek naar de school. Daar snelde ik door de gang, klopte aan en duwde de deur open.

Hij zat naast de juf, die – dank je lieve juf – het gemis had proberen te verzachten met deze ereplaats. In de rest van de kring allemaal kindjes met knuffels op hun schoot. Zijn gezichtje klaarde helemaal op toen hij mij – en vooral de beer – zag. ‘Mijn knuffel’, zei hij zacht.

Het zijn van die momenten dat je kan scoren als ouder. Op het nippertje een drama ten goede gekeerd, een levenslang trauma vermeden. Bij manier van spreken, al stelde ik me de emotionele deuken toch wel altijd erg levendig voor.

Hij herinnert zich nu nog dat voorval en het moment dat ik binnenkwam met zijn beer. Al vraag ik me soms af of die herinnering niet veroorzaakt wordt door de keren dat het achteraf werd opgerakeld.

Soit, doet er niet toe, gelukkig krijg je als ouder soms de kans om buffer te zijn tegen de deuken die sowieso nog komen. Het verzacht de keren dat je ze niet kan voorkomen of verhelpen. Of misschien zelfs veroorzaakt.

Schoendoos

Ik moet aan dat voorval denken, jaren later op de trein. Voor me zit een jong koppel. Hij heeft de kleine naar school gebracht, ze kwamen elkaar weer tegen op de trein naar hun werk.

‘Hij moest een schoendoos meehebben’, zegt de papa, nog nahijgend want hij heeft maar op het nippertje zijn trein gehaald.

‘Ah neen, dat hebben we vergeten’, kreunt de mama, ‘we moeten een beter systeem bedenken om dat soort steken niet meer te laten vallen. Nu zit hij daar zonder doos, we zijn slechte ouders.’

‘Ach’, relativeert hij, ‘daar zal in die hele school toch nog wel ergens een schoendoos zijn.’

Hij heeft wellicht gelijk, en toch wil je liever niet dat je kind het meemaakt.

LEES OOK > Ik twijfel of ik een goede ouder ben, hoe ga ik daarmee om?

Opgroeien in stukjes

opgroeien-in-stukjes

Jarenlang schreef redactrice An Candaele het openingstekstje voor onze gezinskrant De Bond. Een deel van de stukjes, aangevuld met niet-gepubliceerd materiaal werd gebundeld in het boek ‘Opgroeien in stukjes’ (Uitgeverij: Bibliodroom).

Een heerlijke verzameling herkenbare tekstjes over het grootse avontuur van kinderen te zien opgroeien. Soms grappig, soms moeilijk en soms komen vreugde en verdriet bij elkaar.

Volg de Gezinsbond ook op FacebookTwitter en Instagram om op de hoogte te blijven van nieuwtjes en activiteiten. Lid worden van de Gezinsbond kan hier.

Gepubliceerd op: 27/04/2017, laatste update op: 11/03/2022

Tags: , , ,