Het gebeurt wel vaker dat de liefde voor het vrijwilligerswerk of een andere passie van generatie op generatie wordt doorgegeven. Bij de familie Baelde kozen zowel vader Marc, zoon Nico als dochter Cindy ervoor om vrijwilligerswerk te doen.

Papa Marc

‘Ik ben Marc Baelde, gehuwd met Jenny. Samen hebben we drie kinderen die reeds geruime tijd het huis uit zijn. Ik werd onlangs 70 en ben dus al even met pensioen. ‘Op rust’ zou ik het niet noemen, want mijn dagen zijn goed gevuld met vrijwilligerswerk.

Toen onze jongste zoon geboren werd, sprak de toenmalige voorzitter van de afdeling Vlamertinge me aan. Men was op zoek naar een nieuwe secretaris. Ik had eigenlijk niet de intentie om in het bestuur van een vereniging te gaan, maar in de Gezinsbond kon ik iets betekenen voor de mensen van mijn gemeente. Daarom heb ik die taak aanvaard en ook 21 jaar met plezier gedaan.

Ondertussen was ik ook actief op gewestelijk, provinciaal en nationaal vlak. Ik voelde dat ik een bijdrage kon leveren en had interesse in wat reilde en zeilde in de ruimere organisatie. Na enkele jaren in de Algemene Vergadering kwam ik in contact met de jeugddienst Crefi (dochtervzw van de Gezinsbond tot 2013). Ik zat er verschillende jaren in het bestuur en was zelfs enkele jaren nationaal voorzitter. De werking met de jeugd sprak me enorm aan.’

Voor elk wat wils

‘Eigenlijk vind ik elk onderdeel van de Gezinsbond aantrekkelijk. Er is voor elk wat wils is. Momenteel ben ik nog sterk betrokken bij ledenvoordelen en bij de werking naar grootouders en senioren.

De nationale Algemene Vergadering heb ik een aantal jaar geleden verlaten om plaats te maken voor een jongere afgevaardigde. Ondertussen zit er opnieuw een ‘Baelde’ in de nationale Algemene Vergadering. Mijn dochter Cindy vertegenwoordigt het gewest Kortrijk.’

Verjonging

‘Verjonging heb ik altijd belangrijk gevonden. Ik zet me dan ook in om nieuwe vrijwilligers aan te trekken voor onze besturen. Het is niet altijd makkelijk, maar als we jongere vrijwilligers vinden, moeten we hen alle kansen en ruimte geven om zich te ontplooien en nieuwe initiatieven te nemen. Zonder nieuwe instroom overleven bestuursploegen niet.

Ik hoop ook dat er niet te veel vrijwilligers zullen afhaken door de impact van corona. Besturen samenvoegen kun je niet oneindig blijven doen, dan worden afdelingen te groot om goed te kunnen werken. Jonge vrijwilligers zijn onze toekomst.’

Vrijwilliger zijn dat is …

‘Vrijwilliger zijn betekent voor mij me inzetten voor de maatschappij, voor de mensen die het moeilijker hebben, een hulp kunnen zijn voor hen die niet op de hoogte zijn van zaken waar ze recht op hebben.

Het is al meer dan 40 jaar een deel van mijn leven. Zeker in de gemeente kennen veel mensen me door de Gezinsbond.’

LEES OOK > Katleen Hoogmartens is een rijker mens door vrijwilligerswerk: ‘Een ander plezier doen, geeft jezelf dubbel plezier’

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan

‘Mijn echtgenote en kinderen staan positief tegenover mijn engagement in de Gezinsbond. Wat collega’s en vrienden erover denken, heb ik me eigenlijk nooit afgevraagd. Onbegrip is er zeker niet en ik hoop dat er waardering is.

Mijn dochter Cindy is bestuurslid in Kortrijk, maar ook gewestelijk en nationaal. Maar ook één van de zonen, Nico, is bestuurslid in afdeling Reningelst. We zitten dus allen in een ander gewest. Wat leuk is, want dan kunnen we meer ideeën uitwisselen die op minstens drie plaatsen de werking ten goede komt.

Aangezien ik ook bovenlokaal actief ben, heeft men al snel de neiging te denken dat je ‘als kind van …’ beter op de hoogte bent. Uiteraard is dat niet zo. Er wordt al eens iets besproken, maar daardoor ben je nog niet van alles op de hoogte. Het is wel handig dat je eens iets kan navragen aan diegene die al langer betrokken is.’

Nieuwe ideeën op elk niveau

‘Ik behoor tot een groep enthousiaste vrijwilligers en wat jongere vrijwilligers betreft, kunnen we niet klagen. Het lijkt me wel dat jonge mensen zich liever inzetten voor gezinnen in hun achtertuin dan voor een gewest of nationaal.

En toch is dat ook niet onbelangrijk in onze werking. Nieuwe ideeën zijn op elk niveau belangrijk. Gezinnen veranderen, de tijd verandert en zaken waarvan je vroeger dacht dat ze misschien niet zouden lukken, vallen nu misschien wel mee.’

LEES OOK > Schuilt er een vrijwilliger in jou?

Toekomstwens

‘De Bond bestaat 100 jaar en heeft al heel veel uit de brand gesleept voor de gezinnen. Maar denk niet: ik hoef geen lid meer te blijven van de Gezinsbond omdat ik oud geworden ben. Hoe meer leden, hoe meer slagkracht de Gezinsbond heeft naar de overheid toe. Het is en blijft dus belangrijk om lid te blijven en geef toe, als je op tijd je lidkaart bovenhaalt en daarenboven nog het bonnenboekje gebruikt, heb je in een mum van tijd je lidgeld terugverdiend.’

Zoon Nico

Drie op een rij: papa, zoon en dochter Baelde doen vrijwilligerswerk bij de Gezinsbond
Nico (links) met zijn ploeg

Nico Baelde is 42 jaar en vrijwilliger in afdeling Reningelst. Hij is geboren in een echte Gezinsbondfamilie.

‘We zijn met ons gezin in 2011 verhuisd naar putje West-Vlaanderen en vielen blijkbaar op als nieuweling in het dorp. We werden aangesproken door de secretaris van het bestuur en aangezien ik de Gezinsbond van thuis uit ken, was er meteen enthousiasme.

Ik wou het wel geleidelijk aan doen en geen zwaar engagement aangaan. Mijn vrouw en ik hebben beiden een job en daarnaast nog veel drukke bezigheden. Er staat een serieuze verbouwing op de agenda en we zijn ook actief in andere verenigingen, zoals de ouderraad en een vereniging rond trekpaarden. Ik wil het goed doen, daarom geef ik mijn grenzen aan.

Ik merk in mijn omgeving wel een grote appreciatie voor vrijwilligerswerk. Er zijn ook collega’s actief in verschillende verenigingen en behalve mijn zus en vader zijn ook mijn gezinsleden betrokken bij de Gezinsbond. Mijn partner Marijke en de kinderen (een zoon van 10 en dochter van 12) gaan mee naar activiteiten. Soms neemt mijn vrouw ook wel eens mijn plaats in als bestuurslid. Zij gaat naar bakactiviteiten, da’s minder mijn ding.’

Helpen waar nodig

‘De taken verdelen is belangrijk. Zeker omdat we met een grote groep zijn, is dit ook mogelijk. Het is geen ramp als je er eens niet bent op een activiteit.

Ik probeer wel steeds te helpen waar mogelijk. Gewoon ter ondersteuning van een vlot verloop de handen uit de mouwen steken, de logistieke kant van het verhaal behartigen. Zo ben ik graag bij op het Sintfeest, om de jenever- en chocomelkbar te bemannen. We amuseren ons met de mensen die we hebben leren kennen via de Gezinsbond.’

Vernieuwing

‘In onze ploeg is er veel aandacht voor instroom en vernieuwing. Naast enkele anciens, hebben we heel wat jonge bestuursleden. Zo organiseerden we onlangs een fuif, dat zegt wel iets over onze levendige groep.

Als er een activiteit plaatsvindt en de mensen gaan tevreden naar huis, daarvoor doe je het. Kinderen en ouders die zich amuseren, daar word ik blij van.’

LEES OOK > Veel enthousiasme bij de jonge vrijwilligers van Gijzenzele-Landskouter: ‘Als we ons kunnen verkleden, dan zijn we van de partij’

Contact met gezinnen

‘De impact van corona zal iets groter zijn, denk ik. We hebben rond de 130 leden in een landelijke gemeente, een redelijk trouw publiek. Door corona zijn we er toch een 20-tal verloren. Momenteel valt dat niet echt op, want we zien de gezinnen nu niet omdat we geen “echte” activiteiten hebben. We gaan ons best doen om die terug te halen.

Het afgelopen jaar bleven we contact houden met gezinnen. Zo was er in de paasvakantie een wandelzoektocht – een bolletje/ pijltje tocht – en de paaseitjes werden coronaproof bedeeld aan de leden. Met een attentie willen we tonen dat we hun lidmaatschap appreciëren.’

Drie op een rij: papa, zoon en dochter Baelde doen vrijwilligerswerk bij de Gezinsbond
Cindy

Dochter Cindy

‘Ik ben Cindy Baelde, het enige meisje in ons gezin met drie kinderen. Gezien mijn vaders engagement ben ik bij de Gezinsbond vanaf mijn geboorte.

Tijdens familiefeestjes wordt er wel eens over de Gezinsbond gesproken. Hoe kan het ook anders? Mijn vader en broer zijn ook bestuurslid. Heel leuk om over activiteiten te vertellen of tips uit te wisselen!’

Postbode

‘Wat vond ik het als kind leuk om postbode te mogen spelen voor de Gezinsbond. Ik herinner mij ook nog goed dat ik rond m’n 10de hielp om bonnenboekjes samen te stellen. We deden toertjes rond de tafel en namen telkens een blaadje, ondertussen herhaalde ik een gedichtje dat ik moest kennen voor school.

Ik was supertrots dat mijn papa naar Brussel (dé hoofdstad) ging vergaderen. In mijn ogen was hij daar een belangrijk man. Op gezinsdagen voelde ik dat echt íedereen mijn papa kende.’

Gezellig

‘Mijn gezin telt twee dochters: Laura (11) en Amber (9). Mijn meisjes helpen graag om enveloppen of zakjes te vullen. En van geboortegeschenken rondbrengen maken we een gezellig fietstochtje.

Zelf de stap zetten naar een engagement in de Gezinsbond liep niet zo vlot. Ik zei zelfs ooit dat ik nooit in een vereniging zou stappen, want dan ben je nooit thuis (zo ervoer ik het engagement van mijn vader dus).

Maar, wanneer het in het bloed zit, dan word je er automatisch naartoe getrokken. Men heeft me meermaals aangesproken voor ik over de schreef ging om me in Kortrijk te engageren. Ik had mijn studie verpleegkunde net afgerond, we waren pas verhuisd en ik had het gevoel me niet 100% te kunnen inzetten.

Afdeling Kortrijk had het heel moeilijk op het moment dat ons eerste kindje geboren werd. Ik verwachtte bezoek van de Gezinsbond, maar zag niemand. Had ik onze gegevens wel juist doorgegeven?

Na enkele gesprekken met de voorzitter en de educatieve medewerker kreeg ik zin om de Gezinsbond hier in Kortrijk terug op de kaart te zetten. Ik merk wel dat het zwoegen is om in een stad gezinnen mee te krijgen. In een kleine gemeente gaat dat precies vlotter. Maar ik blijf me koppig inzetten voor de gezinnen in Kortrijk en wil met onze activiteiten een goed gevoel creëren.’

LEES OOK > Zo moeder, zo dochter: Hilde en Liesbeth werken beiden als vrijwilliger

Wie zoekt die vindt

‘Eerst werkte ik daarvoor samen met enkele jonge mama’s. Sinds 2019 is mijn man ook betrokken en doen we samen het onthaal en de ledenadministratie.

Eind 2020 vroeg onze voorzitster Rita om het voorzitterschap te delen. Ik heb getwijfeld, want ik voelde dat ik eigenlijk een beetje aan mijn limiet zat. Maar ik ben enthousiast. We zullen de komende jaren nog enkele extra vrijwilligers vinden! Het wordt zoeken, maar wie zoekt, die vindt. Ik hoop dan op mijn beurt enkele zaken te kunnen doorgeven.’

Corona

‘Corona heeft mijn privéleven op pauze gezet. Mijn man en ik gingen werken, de kinderen waren veel thuis. Die periode heeft ons wat rust gegeven, maar het was een beproeving om steeds opvang te vinden. Ik doe mijn job als verpleegkundige vol overgave, maar daar kwam toch een beetje angst bij het afgelopen jaar.

Ook in de Gezinsbond speelt corona mij parten. Bij het maken van de zakjes naar aanleiding van onze paaszoektocht werd ik blij. Maar het is zo jammer dat je de lachende gezichtjes van de ontvangers niet ziet. Anderen gelukkig maken, dat vult mijn hart met warmte, dat is niet enkel de reden waarom ik vrijwilliger ben, maar dit toont ook waarom ik voor mijn job gekozen heb.

Ik hield me ook niet in om rond te bazuinen dat het corona-ouderschapsverlof er gekomen is dankzij de Gezinsbond. Mensen kijken me met grote ogen aan. Zo jammer dat dit niet beter geweten is! Lokaal kunnen we enkel een steentje bijdragen door onze leden wakker te houden, onze activiteiten helpen daarbij. Want, de Gezinsbond heeft voldoende gezinnen achter zich nodig om invloed te blijven uitoefenen op de politiek.’

Het kader is belangrijk

‘Ondertussen ben ik ook lid van de Algemene Vergadering en volg ik papa naar Brussel. Ik werd voorgesteld als “dochter van”. Een pak mensen kende mij meteen, ik kende niemand. Ik voelde tegelijk ook wat druk. De verwijzing wordt gelukkig minder en minder gemaakt.

Gezinsbond stroomt wel door mijn bloed, maar ik ben toch geschrokken tijdens de eerste vergaderingen. Ik was niet altijd mee met het hele verhaal. Dat doet me beseffen dat we voorzichtig moeten zijn met nieuwe vrijwilligers. Dat we moeten stilstaan bij het feit dat het soms overweldigend kan zijn en dat we het kader beter een keer te veel uitleggen dan te weinig.’

Mijn toekomstwens voor gezinnen?

‘Dat elk gezin een veilige thuishaven mag zijn voor elk lid ervan. Dat iedereen kan blijven thuiskomen in zijn gezin, dat iedereen elkaar graag ziet elkaar apprecieert voor wie hij/zij is. Mijn grootste wens is dat “graag zien” erg besmettelijk wordt.’

Dit portret verscheen eerder in BraVo!, Brieven aan vrijwilligers van de Gezinsbond. Volg de Gezinsbond ook op Facebook, Twitter en Instagram om op de hoogte te blijven van nieuwtjes en activiteiten. Lid worden van de Gezinsbond kan hier.

Gepubliceerd op: 24/02/2022

Tags: , ,