Lieve Elias,

In mijn vorige brief schreef ik dat je plots begon terug te geven. Dat deed je deze maand ook. Opnieuw begon je plots terug te geven, maar op een hele andere manier: met je eerste glimlach!

Ervoor waren er al wat halfslachtige pogingen waarbij je telkens één mondhoek de juiste richting optrok. Maar opeens lukt het je helemaal! Toen je mijn hoofd boven je park zag verschijnen, schonk je mij je allereerste echte glimlach. Wat maakt me dat blij!

Geluk

Elke dag zeg ik tegen je papa hoeveel geluk we met je hebben. Heel bewust kozen we ervoor om niet te lang te wachten tussen onze twee kindjes in. We waren ons natuurlijk erg bewust van het feit dat twee kleintjes enige (ahum) drukte met zich meebrengen. In mijn hoofd had ik al verschillende rampscenario’s doorlopen.

Maar jij bent een rustig en content baby’tje en je maakt het ons zo gemakkelijk.

Op stap

We nemen je overal mee naartoe. Als we gaan wandelen in het bos, dan stop ik je in de draagzak en dan slaap je de hele wandeling lang dicht tegen me aan. Ik hoor je ademhaling en je kleine kreuntjes en ik moet me inhouden om je niet plat te knuffelen.

Eens we weg zijn, gaat het vlot – maar vertrekken neemt drie keer zoveel tijd in als voor ik kinderen had. Toen zwaaide ik mijn handtas op mijn schouders en ik vertrok wanneer ik wou. Nu moet ik op voorhand alles klaarleggen, de auto volladen met luiertassen, buggy’s en draagzakken en daarna moet ik je broer nog gevangen krijgen zodat ik hem zijn jas kan aandoen.

We slepen telkens heel wat mee voor soms maar enkele uurtjes weg te zijn. Maar op dagen dat we daar de lol van inzien in plaats van ons te ergeren, slagen we er telkens beter in om netjes op tijd te arriveren en er samen iets leuks van te maken.

Grote broer

grote broer worden
Copyright Saar Steverlinck.

Je grote broer begint nu stilaan echt interesse voor je te tonen. Hij is zelf nog geen twee jaar en we wilden hem graag zijn eigen tempo laten aangeven. Grote broer worden is een hele verandering in je leven en ik ben ervan overtuigd dat voldoende ruimte en tijd voor hem erg belangrijk zijn.

Toen je net geboren was, kwam hij even aan je snuffelen en daarna ging zijn wereld vooral gewoon verder. Hij aaide je elke dag even over je bol, maar van interactie was er die eerste weken nog niet veel sprake.

Dat veranderde opeens. “Baba pakken?”, vroeg hij me plots. Hij nestelde zich in de zetel omringd door alle kussens die we hebben en ik legde je zachtjes in zijn armen. Hij gaf je een heel lief kusje op je voorhoofd en hij spatte bijna uit elkaar – zo trots was hij. Maar na enkele seconden was hij het alweer beu en wilde hij liever weer met zijn auto’s over de kast rijden.

Rust, kalmte en geduld

Ik groei intussen steeds meer in mijn rol van ‘mama van twee’. Er is al een soort van wankele routine in onze dagen geslopen waardoor ik wat makkelijker kan voorspellen wanneer er drukke momenten aankomen. Als ik me op die momenten goed voorbereid – praktisch én mentaal – dan lukt het me wonderwel om in de chaos mijn kalmte en geduld te bewaren. Die rust straalt klaarblijkelijk af op jullie allebei.

En op dagen dat het even niet loopt zoals ik wil – en die zijn er zeker en vast – dan helpt jouw brede glimlach me er snel weer bovenop.

Saar

 

LEES OOK: alle dagboeken van Elias

Saar is 29 en woont in het bronsgroen eikenhout van Limburg.  Ze is getrouwd met Wout en samen hebben ze twee zoontjes (Kasper en Elias) en een poes (Dorus).
De tijd waarin Saar niet aan het werken of aan het opvoeden is, houdt ze zich bezig met muziek, lezen en schrijven. Dat doet ze bijvoorbeeld op haar eigen plekje op het wereldwijde web, de blog Paardensaartje
In het echte leven geeft ze les aan de PXL Hogeschool in Hasselt. Met veel passie en liefde voor het vak helpt ze daar kleuterleid(st)ers opleiden.
Gepubliceerd op: 11/04/2019

Tags: , ,