Blogger Karel-Willem is papa van Raf en Stef, leraar Nederlands én drummer. Hij geeft een kijkje in zijn leven als jonge papa. Dit keer: een open brief aan Frank Deboosere, die het mooie weer maakt in coronatijden.

Beste Frank Deboosere,

Met deze brief zou ik u vooreerst willen bedanken. Begrijpt u mij alstublieft niet verkeerd. Ik weet heel goed dat u niet letterlijk het goede weer maakt, maar zonder de stralende lentezon was het ons vermoedelijk niet gelukt.

U moet weten, Frank, wij hebben twee zoontjes. De oudste, Raf, is drieënhalf. Zijn broertje, Stef, nu 15 maanden. Het zijn schatjes en doorgaans doen ze heel hard hun best om flink te zijn.

Maar een gemakkelijke leeftijd om wekenlang opgehokt te zitten is dit allerminst. We hebben er onze handen aan vol. U heeft het misschien ook in de krant gelezen. ‘Ouders met kleuters zijn uitgeput.’ Uitgeput maar gelukkig.

En we genieten met volle teugen van het mooie weer. Ik zal u eens foto’s van de jongens laten zien in zo’n plastic schelp gevuld met water. Het leken heel even onbezorgde zomerdagen.

Het was dan ook een uitzonderlijke warme aprilmaand. ‘Het aantal uren zonneschijn springt eruit’, zegt u vol trots op de radio. ‘Het was uiterst zonnig.’

LEES OOK > Thuiswerken met baby, peuter of kleuter: onze tips

Kip en appelmoes

Maar wat groeien ze snel, die twee kinderen van mij. Hun grootouders zullen nogal opkijken als ze hen weer tegemoet mogen lopen voor de eerste knuffel. We hebben met potlood streepjes op de muur gezet om het bij te houden. Misschien moeten we die resultaten eens in een grafiekje gieten. Het zijn goede tijden voor de statistiek.

Akkoord, iedereen heeft het moeilijk. Ook ouders met kinderen die al een pak zelfstandiger zijn moeten ploeteren. Je zal in deze lange lockdown maar een puber in huis hebben die zich voltijds afzet tegen zijn ouders. Of een tiener die zich voortdurend vragen stelt over zichzelf en over de wereld.

En ook zonder kinderen in huis sleept het aan, vermoed ik. Al moet ik toegeven dat ik een zekere vorm van jaloezie moet onderdrukken als ik bedenk hoeveel tijd er dan is voor boeken en films, om te tuinieren en om wat exotischer te koken. We hebben het echt wel gehad met kip en appelmoes, Frank.

Hoe dan ook. De storm raast en niemand blijft gespaard. Maar uw zonnetje helpt.

Karel-Willem: krijtgedicht Laura Van Poucke
Foto en gedicht: Laura Van Poucke

Reddingsbuggy

Het grootste voordeel van het goede weer is dat de lockdown eigenlijk geen lockdown is en wij nog steeds de deur uit kunnen.

Toen we wisten dat Stef op komst was, hebben wij ons een dubbele buggy aangeschaft. Wisten wij veel dat het ding maanden later onze grote redding zou zijn.

Wij gaan sinds het begin van de maatregelperiode elke dag tweemaal op wandel, Frank. Uit noodzaak. Maar we proberen er ook van te genieten, hoor.

We leren nieuwe paden en weggetjes kennen en we nemen de ontluikende lente in ons op. Hier en daar komen we zelfs krijtgedichten tegen. Heeft u ook de artikels gezien over de Oudenaardse woordenstrooier?

Godzilla in Duplostad

Het zijn details, hoor, Frank, en op zich neem ik u niets kwalijk. Maar die enkele dagen dat u regen gaf, ligt u daar ’s nachts wakker van? Heeft u er enig idee van hoeveel gezinnen op dat moment de muren oplopen?

Ik zeg niet dat het uw schuld is, maar de regen houdt ons binnen en dan wordt het met kleine kindjes in huis een echte uitdaging om thuiswerk en gezinsleven te combineren.

Bovendien heeft de oudste deze periode uitgekozen om hevige uitlopers van zijn peuterpuberteit tentoon te spreiden, en heeft de jongste beslist om dezer dagen zijn eerste stapjes te zetten.

U zou eens moeten kunnen zien hoe het er hier in huis aan toe gaat als de jongste als een onwetende godzilla de Duplostad van de oudste verwoest. U zou op een andere manier over neerslag spreken.

LEES OOK > Dagboek papa Karel-Willem: ‘Mijn zoontjes van 3 en 1 hebben door dat er iets mis is’

Kunnen we iets afspreken?

Ik begrijp het, hoor, Frank. U hoeft het mij niet uit te leggen. Regen is nodig. Voor de boeren. Het is een boutade die u destijds mét snor al gebruikte om natte lente- of zomerdagen te vergoelijken. Alsof u zich verantwoordelijk voelt voor het weer dat u voorspelt.

Maakt u zich geen zorgen. De mensen weten wel beter, hoor. Iedereen weet trouwens dat de natuur die regen nodig heeft. Wij zien het ook in onze tuin. Het groen slurpt dorstig de regendruppels op. En, toegegeven, de dag na zo’n stortbui ruikt de hele wereld fris en nieuw en zijn de bloesemexplosies een feest voor onze vermoeide ogen.

Misschien kunnen we iets afspreken? Onze jongste doet nog steeds dagelijks zijn middagdutje. Grofweg van halféén tot drie. Een goede bui tijdens die middaguren, daar kunnen wij zeker mee leven. Maar beperkt u dan die lange, grijze, regenachtige dagen tot een minimum?

En doet u alvast het nodige om ons een zonovergoten zomer te garanderen? Neem het van mij aan, alle Belgen die noodgedwongen hun verlof in eigen land moeten doorbrengen zullen u heel dankbaar zijn.

Na de sport weg

Ik weet wat u zal zeggen, Frank. Ik overdrijf. We moeten relativeren en we moeten koesteren wat we hebben. Ik hoor het u zeggen. Ik zie er uw minzame glimlach al bij. En u heeft gelijk. Ook wij zagen de beelden uit de ziekenhuizen. Ook wij zagen de taferelen in Italië en Ecuador. Ook wij houden ons hart vast voor landen met een gebrek aan zorgpersoneel en middelen.

Hoe gaat het eigenlijk met u, Frank? En met Hilde en de kinderen? Ik hoop oprecht dat het goed met jullie gaat! Vreemd genoeg heb ik u de voorbije dagen niet vaak gezien. Nooit eerder keken wij zo vaak naar het zevenuurjournaal, maar nog voor de sport zapten we weg.

Soms bleven we na de dagelijkse corona-update nog even hangen voor de reportages over het buitenland en om te zien of die Amerikaanse megalomaan nog domme dingen heeft gezegd. Maar die heeft nu als een klein kind zijn kop in het zand gestopt en heeft beslist om niet langer dagelijks een persconferentie te houden.

LEES OOK > Rust vinden in je gezin tijdens de corona-quarantaine

Terrasje

Met schaamrood op de wangen moet ik bekennen dat ik in deze hele periode niet één keer naar uw weerbericht heb gekeken. Ik hoop dat u het mij niet kwalijk neemt. De weinige tijd die we ’s avonds voor onszelf hebben is immers heel kostbaar geworden. Maar dat had u al begrepen. Toch volgen we dagelijks Het Journaal. Omwille van de cijfers.

Net als vele andere kijkers besef ik dat er mensen achter die getallen schuilen maar -net als vele andere kijkers- wil ik die curve zien dalen en wil ik gerustgesteld worden door de vertrouwde stemmen van de nieuwsankers die ons op het hart drukken dat alles goed komt. Mijn stiekeme favoriet is Goedele. Doet u haar eens mijn groeten?

Alles komt goed. Na regen komt zonneschijn. Toch?

O, en Frank, als dit alles is overgewaaid en als de zomerterrasjes weer lonken… gaan we dan samen eens iets drinken om het te hebben over het klimaat? Ik trakteer.

column Karel-Willem avatarZonnige groetjes
Karel-Willem

 

 

 

Meer artikels over je gezinsleven tijdens de coronacrisis kan je hier terugvinden.

Met een baby in huis ziet je leven er een pak anders uit. Daarom krijg je als jonge ouder gratis ‘Brieven aan Jonge Ouders’, een tijdschrift van de Gezinsbond boordevol herkenbare verhalen en boeiende weetjes. Het allerleukste? Onze boekjes groeien mee met jouw kindje: van een wolk van een baby tot een koddige kleuter. Ontvang je ons tijdschrift nog niet? Geef dan snel je gegevens door.

Gepubliceerd op: 07/05/2020

Tags: ,