De coronacrisis zet het hele gezinsleven op z’n kop. Ook bij Helga thuis, waar haar Leuvense kotstudent plots weer thuis studeert. Met zijn bureau als ‘crisiscentrum’.

Toen onze zoon iets meer dan twee jaar geleden een nieuw leven begon als kotstudent in Leuven leden mijn man en ik overduidelijk aan het legenestsyndroom. We konden die stilte in huis en het nieuwe ritme in het begin maar moeilijk gewoon worden.

Intussen hebben we met z’n drietjes een manier gevonden om die afstand te overbruggen, met hulp van sociale media.

Kotstudent terug thuis

De coronacrisis zorgde er echter voor dat alle lessen en werkcolleges aan de universiteit in één klap werden opgeschort. Normaal tot na de paasvakantie maar nu weten we al dat het tot aan de examenperiode is.

Alle verse voedingswaren, sausjes, droge voeding en ook een stapel kledij die op kot lagen kwamen terug naar huis. De koelkast en verwarming op kot werden vroegtijdig uitgeschakeld. En de slaapkamer van zoonlief werd net zoals vroeger weer elke dag in gebruik genomen.

Ik kan best geloven dat heel wat studenten het nu erg moeilijk hebben. De opvolging valt weg, het klankbord van medestudenten lijkt soms zoek en een absolute zekerheid over de examenregeling is er nog niet.

Afstandsonderwijs

Studeren vanop afstand blijkt echt wel pittig te zijn. Niet alles verloopt geolied en gestructureerd. De universiteiten doen hun best, maar het blijft tot op heden een hordeloop.

Een deel van de proffen geeft enkel aan welke pagina’s gekend moeten zijn, anderen werken met online colleges die soms kriskras door elkaar worden gepost en ook de werkwijze rond de werkcolleges waar opzoekingswerk voor nodig is in de bibliotheek is totaal niet uitgeklaard.

Gelukkig blijft onze zoon er momenteel vrij rustig onder en probeert hij voor zichzelf een schema aan te houden. We hopen dat hij die kalmte de komende maanden kan bewaren.

Gezellige drukte in huis

Het bureau in ons huis is herleid tot crisiscentrum. Of moet ik eerder zeggen tot zijn tweede kot?

In deze ruimte gebeurt alles. Het bijwonen van de online colleges, de lesvoorbereidingen, het samenvatten en blokken van de cursussen en de skypegesprekken met medestudenten.

Uren worden doorgebracht in die kamer, af en toe hoor je een diepe zucht wanneer het zoveelste college weer niet online staat, of zie je zoonlief met een noise cancelling hoofdtelefoon via de living naar de keuken lopen om wat provisie te gaan halen.

En mama… die heeft haar rol van moederkloek weer opgenomen. De fruitslaatjes, de ijsjes, het vers fruitsap en elke dag een gezonde warme maaltijd… we know the drill!

Het geroezemoes in huis is weergekeerd. De lege kopjes staan weer her en der verspreid over het huis. De wasmachine en afwasmachine draaien overuren. Ergens is het fijn dat hij weer even dichterbij is…. Ook al had ik het liever niet aan corona te danken gehad.

Woelige examenperiode

Ik maak me best wel zorgen. Dit ‘leren op afstand’ zal maanden aanslepen zelfs tot aan de examens. Zal hij voldoende feedback krijgen van zijn profs om alles vlot te kunnen verwerken?

Zal hij zijn kalmte kunnen bewaren en zijn planning kunnen volgen? Zullen de werkcolleges waarvoor hij nota’s moet schrijven op basis van opzoekingswerk vervallen of anders worden opgevat?

Zal hij die gigantische volumes aan teksten vlot zelfstandig kunnen verwerken? Zal hij geen last krijgen van de fysieke afstand die nu tussen hem en zijn vrienden en kotgenoten bestaat?

En vooral, hoe zullen de examens georganiseerd worden? In Leuven? Van thuis uit? Uitgesteld naar juli? Er zijn zoveel vraagtekens momenteel maar slechts weinig antwoorden.

Het enige wat wij als ouder kunnen doen is zelf rustig blijven en hem wat extra in de watten leggen. En dat laatste… doe ik met veel plezier.

Meer artikels over je gezinsleven tijdens de coronacrisis kan je hier terugvinden.

Volg de Gezinsbond ook op Facebook, Twitter en Instagram om op de hoogte te blijven van nieuwtjes en activiteiten.

Gepubliceerd op: 09/04/2020

Tags: , ,