bool(false)

Opvoeden is een uitdaging, daar kunnen ouders het over eens zijn. Dat het sommige dagen beter gaat dan andere, daarover ook. En dat er dagen zijn waarop je gedrag stelt dat je niet wil, maar waar je steeds opnieuw in vervalt.

Je wil niet schreeuwen tegen de kinderen maar soms (of iets vaker dan soms) kookt je potje over. Omdat het al later is dan je zou willen, omdat je honger hebt of een moeilijk dag op het werk had of slecht sliep. Of alles tezamen.

En dan heeft je zoon na vijf keer vragen nog altijd zijn schoenen niet aan, of gilt je dochter het huis bijeen omdat ze haar favoriete rekkertje niet vindt, of weigert de peuter in zijn autostoel te gaan zitten… en jij ontploft. Je schreeuwt dat ze NU moeten doen wat je vraagt en dat je er GENOEG van hebt.

Dat werkt misschien soms eens, maar laten we eerlijk zijn: meestal heeft het een averechts effect. Hoe meer je probeert op te leggen wat ze moeten doen, hoe meer weerstand er komt. Een vicieuze cirkel die veel energie kost en waar niemand gelukkig van wordt.

Wat doe je dan wel?

Maar wat doe je dan wel? Je kan je kinderen omkopen om te doen wat je vraagt. Ook dat werkt soms, maar meestal niet op lange termijn. Valt de beloning weg (genoeg Pokémonkaarten kereltje!), dan valt ook het gedrag weg.

Vanuit verbindend opvoeden kan je ook stilstaan bij wat er aan de basis ligt. Waarom verlies jij je geduld, wat ligt er aan de basis? Psychologe Nina Mouton legt uit in haar column op Radio 1: “Soms zijn het stressoren in het nu, soms is het een kwaadheid die aan de basis ligt.”

Een kwaadheid die niets te maken heeft met de kinderen, maar die er wel op dat moment uitkomt. Mouton wijst erop dat het niet eerlijk is dat de kinderen die kwaadheid over zich krijgen.

Op de derde plaats is er het overschrijden van grenzen: jouw grenzen. Als je op tijd aangeeft dat een grens is overschreden, ook naar je kinderen toe, dan verlies je minder je geduld. “Als er al over tien van je grenzen heen gegaan is, maar je brengt dit niet in communicatie, durf je weleens versnellen van 0 naar 100 in 1 seconde. Je kind zal dit niet zien aankomen hebben”, legt Nina Mouton nog uit.

Als je toch je geduld verliest

Mag je dan niet boos zijn of je geduld verliezen als ouder? Natuurlijk wel. Het gebeurt. Maar het mag niet te veel gebeuren. Na zo’n ontploffing kan je wel terug verbinding zoeken met je kinderen.

“Ik maak het goed met mijn kinderen, ik leg uit dat mama’s ook zware dagen hebben en boos kunnen worden. Maar – en hier komt de hefboom naar verandering – in de grond weet ik dat het tijd is voor meer zelfzorg”, aldus Mouton.

 

De psychologe en gezinstherapeute pleit voor mildheid, zowel naar je kinderen toe als voor jezelf. Mild opvoeden én mild ouderschap dus. Hoe dan? Dat legt ze uitvoerig uit tijdens haar lezingen.

De webinar van Nina Mouton voor leden van de Gezinsbond is volzet. Er wordt een tweede georganiseerd op 21/11. Inschrijven kan tot 16/11!

Er is wel nog plaats voor de webinars ‘Mag ik ook wat zeggen?’ (Claire Wiewauters) en Budget in kinderhanden. Schrijf je in voor de webinars op deze pagina.

 

Tags: , , ,