Sven De Schutter is schooldirecteur van Freinetschool De Vlieger in Gent. In de laatste weken voor de (verlengde) kerstvakantie, pal in de vierde coronagolf, houdt hij een dagboek bij. 

Maandag

Zo’n tien dagen geleden begon corona zijn weg te zoeken in onze school met 327 leerlingen en 30 teamleden. Sindsdien wordt er gegoocheld met opvang en vervangingen. Het waren intense, slopende dagen die als een pletwals aanvoelden. Ook de komende week zal ik al mijn energie nodig hebben.

Ik ben pas sinds februari directeur van de Gentse Freinetschool De Vlieger, maar als ik één ding geleerd heb dan is het dat anticiperen op problemen vaak tevergeefs is. Sinds corona opgedoken is, moet onderwijs nog meer schakelen dan voorheen.

Vier van de vijftien klassen zijn momenteel in quarantaine. Ik start mijn dag met aanmeldingen van besmette leerlingen. Ik lees ook enkele hartverwarmende reacties op de brief ik die ik de ouders vorige week bezorgde. ‘Er is niets bemoedigend aan de huidige toestand. Op school heerst afstand en ongerustheid, de verbinding verdampt,’ schreef ik in die brief. Een open en eerlijke communicatie, zonder dramatiek, klinkt het appreciërend.

De leraarskamer vult zich met chocolade, kaartjes en bloemen voor het team. Ik voel me gesteund door een grote groep ouders en hoop dat de teamleden er energie uit putten.

Dagboek van een schooldirecteur (1): 'Nog 4 van de 15 klassen houden stand op school'

Dinsdag

Een collega merkt op: ‘ik heb eigenlijk liever nu corona dan met de feestdagen!’. We stellen ons dan ook niet meer de vraag óf we al dan niet besmet gaan worden, maar wanneer.

We trachten alle maatregelen te volgen maar kan er nog aan het virus ontkomen worden in de microkosmos die een school is? Wat stellen beleidsvoerders zich voor bij het schoolleven en hoe verantwoord is het eigenlijk dat leerkrachten gewoon hun beurt op een besmetting lijken te moeten afwachten? Maar ik ben trots op het team dat optimistisch de klaswerking gaande houdt.

LEES OOK > 10 vragen over quarantaine en wat het betekent voor jou en je kind

Woensdag

Nog voor ik goed en wel mijn bed uit ben, krijg ik al twee berichten. Eén teamlid testte positief, een ander heeft geur- en smaakverlies en blijft wijselijk thuis. Ik voel voor het eerst in al die tijd een kleine paniek maar tracht in alle redelijkheid te beslissen. Ik sta al met één been in de douche als ik het besmette teamlid een berichtje stuur om te vragen aan de ouders van haar klas hun kind indien mogelijk thuis te laten. ‘Alle begrip als dat niet lukt, de kinderen zijn welkom!’ voeg ik er aan toe, in mijn voortdurende hoop dat ouders voelen dat we er ook zijn voor hen en ons niet radicaal achter regels verstoppen. Intussen laat mijn onverwoestbare secretariaatsmedewerkster weten dat ze snipverkouden thuis moet blijven.

Onderweg naar school heb ik amper aandacht voor het verkeer. Ik fiets door de regen terwijl ik allerlei scenario’s overloop voor de komende dagen. Er vallen gaten in de schema’s en de plannen. Hoewel dat schakelen me intussen bijzonder goed afgaat en ik altijd wel op iemand in het team kan rekenen om in te springen, zie ik nu voor enkele dagen geen stabiele oplossing.

Is dit dan het signaal dat me moet aanzetten te overwegen de school te sluiten? Maar dat is een vraag voor het schoolbestuur. Ze zijn op de hoogte van de toestand in onze school, maar niemand kan inschatten wat de beste beslissing is.

Het is ook dubbel: als je als school standhoudt met het kleiner wordende team en je bijgevolg toch de school open kan houden, kan dat enkel als je de overblijvers extra taken geeft. Zal iedereen die groeiende werklast aankunnen? Voor de zoveelste keer vervloek ik een minister die kost wat kost de school wil openhouden. We wachten nog een dag af.

Tijd om beslissingen te nemen over Sinterklaas. Ons schoolbestuur laat de Goedheilig Man liever niet binnen. De Sint buiten een waardige troon bouwen, op een podium, blijkt een veilig alternatief. Elke klasgroep kan dan langskomen om hem vanop afstand te begroeten. Vorig jaar was er ook al geen bezoek uit Spanje. Sinterklaas begroette toen elke klas met een filmpje. Dat valt nu niet meer te regelen.

Dan barst een bommetje: twee collega’s die in alle kleutergroepen aan het werk geweest zijn, blijken positief. De kleuterafdeling wordt ogenblikkelijk gesloten. Meer dan honderd ouders krijgen de melding dat hun kind zeven dagen in quarantaine moet. Ik heb te doen met al die papa’s en mama’s die van de ene dag op de andere een oplossing moeten zoeken en voor stresserende dagen vol drukte en onmogelijke combo’s staan. Ik wens hen allen veel sterkte.

Wanneer ik mijn dag na tientallen telefoons en mails afsluit, raast de adrenaline door mijn lijf. Ik ben doodop en tegelijk vind ik geen rust. Maar ik voel me niet verslagen.

LEES OOK > Thuiswerken met baby, peuter of kleuter: onze tips

Donderdag

Nog vier min of meer volledige klassen op school, zo’n 70 leerlingen. Ik wandel door verlaten gangen. Het webinar dat ik deze voormiddag zou volgen, heb ik laten schieten. Het gewone werk blijft helaas liggen. Er blijven meldingen en vragen binnen komen.

Ik voel echter ook een zekere rust. De dag kan onmogelijk erger worden dan gisteren en hoewel mijn gedachten bij de gezinnen zijn die zich maar moeten zien te redden, merk ik dat de afwezigheid van 260 leerlingen ons in staat stelt naar adem te happen. Geen vervangingen zoeken, geen extra toezicht voor de leerkrachten, geen gedoe met afstand in de refter.

Ik heb me de voorbije dagen gedwongen gevoeld een leiderschapsstijl te hanteren waarvan ik nog niet weet of die me afgaat. Ik moest knopen doorhakken zonder veel overleg en neem zonder veel afwegen standpunten in waarvan ik hoop dat ze doordacht overkomen. Maar ik blijf waakzaam: als alles achter de rug is, wil ik dat er opnieuw volop ruimte is voor bedachtzaamheid en inspraak van teamleden, ouders en leerlingen.

Vrijdag

Ik weet niet wat ik wil horen, straks als de Veiligheidsraad erop zit. Scholen open of dicht? Ik zie in beide scenario’s voordelen maar het welzijn van onze leerlingen staat voorop en dan ben ik overtuigd dat een voortzetting van het schoolleven voor iedereen het beste is.

Het blijkt een Vlaams compromis te worden, met mondmaskers vanaf 6 jaar. Verbijsterend absurd dat men veronderstelt dat kinderen een hele dag lang, op correcte wijze, een mondmasker kunnen dragen. Maar er is nu wel duidelijkheid. Ik begin energiek aan de zoveelste planning en bijhorende communicatie. Daar gaat weer een weekend.

Meer lezen van Sven? Dat kan op Twitter en in het online filmtijdschrift kutfilm.be

Foto schooldirecteur: Kristof Ghyselinck

Volg de Gezinsbond ook op Facebook, Twitter en Instagram om op de hoogte te blijven van nieuwtjes en activiteiten. Lid worden van de Gezinsbond kan hier.

Gepubliceerd op: 06/12/2021, laatste update op: 03/01/2022

Tags: , , , ,