Erika heeft een dochter van 8 en een zoon van 6. De klas van de dochter ging een week lang integraal in quarantaine. Erika hield voor ons een dagboek bij.

Maandag

“Beste ouder(s) en leerlingen, in de klas van jullie zoon/dochter zijn minstens 4 leerlingen positief getest op COVID-19. In de bijlage vinden jullie de richtlijnen van het CLB voor de quarantaine. Dank om dit goed op te volgen! Veel sterkte en hopelijk zien we elkaar snel in goede gezondheid.”

Kwart na tien ‘s avonds. Mijn hart krimpt ineen als dit mailtje binnenkomt. Geen quarantaine, toch niet nu… Op mijn werk is het ontzettend druk. Ook mijn partner is in volle voorbereiding voor een beurs (die tot nader order gewoon doorgaat).

Hoe gaan we dit weer opvangen, met onze achtjarige elke dag thuis? Ik ben in elk geval al blij dat ik de komende dagen niet naar Brussel moest. We bidden dat de zesjarige gewoon naar school mag blijven gaan.

Dinsdag

“Iemand tips over opvangmogelijkheden voor niet-zieke kinderen wiens ouders moeten werken?”

“Hoe zit dat met de sms’en die we kregen? Moeten we ze nu laten testen? Is iedereen nu hoog-risico? Ik snap het niet.”

“Hier twee kinderen positief. Kleine zus van 3 moet mee in quarantaine. Hier ook maar trachten te werken… met 3 kids in huis.”

De Whatsapp-groep van de klas is ontploft sinds gisteravond. Niet alleen de klas van onze dochter, maar ook drie andere leerjaren zitten intussen thuis. Ik lees hoe andere gezinnen volledig in quarantaine zitten, of hoe zieke ouders zichzelf moeten bijeenrapen om tot de orde van de dag over te gaan. Mijn zelfmedelijden ebt meteen weg.

De dochter toch maar even testen. Gelukkig negatief. Ze vertoont ook geen symptomen. We kussen onze handjes. Hopelijk houden we het zo.

Ik licht mijn baas in dat ik de komende tijd wat moeilijker bereikbaar ben en krijg een begripvolle reactie. Weer maar eens – na alle lockdowns, verlengde vakanties en een maand quarantaine eerder dit jaar. Ik besef dat ik bof met mijn werkgever.

LEES OOK > 10 vragen over quarantaine en wat het betekent voor jou en je kind

Woensdag

“Vandaag kregen de leerlingen als opdracht om een aantal taken op het online platform te maken. Uw kind heeft dit niet af of heeft dit zelfs helemaal niet gemaakt. Mag ik vragen hoe dit komt?”

Als ik het mailtje van de juf zie, verander ik ter plekke in een draak waar ze in Game Of Thrones jaloers op zouden zijn. Nee, mijn kind heeft deze taken niet af. Sorry – not sorry!

  • Eén: ik werk voltijds. Ik kan mijn kind niet de extra instructie geven die ze nodig heeft. Bovendien heeft ze alle taken die via mail werden doorgestuurd, wèl afgewerkt (en daar was ze al echt lang mee bezig).
  • Twee: de enige laptop hier in huis, is die van het werk. Werkt mijn kind op het online platform, dan werk ik niet. Zo simpel is het.
  • Drie: de klas was vorige week in het museum, twee weken geleden naar de poppenkast en maandag nog op uitstap naar het bos. En nu moet ik als ouder maar zorgen dat er leerstof wordt verwerkt?!

Ik besluit om een paar uur te wachten vooraleer ik antwoord. Mijn eerste boosheid zakt en ik probeer de mail van de juf te zien vanuit een ongerustheid voor de leerlingen en niet vanuit controle. Ze reageert gelukkig snel en begripvol. De dochter krijgt ruim extra tijd voor de taken en de juf geeft aan dat er (online) individuele instructie mogelijk is.

Donderdag

“Dag Erika, ik heb met jullie te doen. Akkoord dat je de komende dagen deeltijds omstandigheidsverlof opneemt, er zit niets anders op. Lukt het nog om jouw aandeel voor de vergadering voor te bereiden, kunnen we je helpen?”

Ondanks hulp van de school en de juf, eist de combo van thuisonderwijs en thuiswerk zijn tol. Nadat ik voor de tiende keer die dag uit mijn sloffen schiet tijdens het rekenen (altijd dezelfde fout!), realiseer ik mij dat niemand hier beter van wordt. Ik zie mijn dochter met een pips gezichtje zwoegen op haar taken. Ze heeft mijn hulp echt nodig, maar durft duidelijk niets meer te vragen.

Ik trek mijn conclusies en probeer mij zo goed en zo kwaad mogelijk vrij te maken van het werk. De collega’s en mijn baas reageren begripvol en dat is zo’n geruststelling. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

LEES OOK > Wat is sociaal verlof?

Vrijdag

“Wegens quarantaine kan de les Notenleer vanavond niet doorgaan. De leerkracht contacteert jullie nog per mail met een opdracht of online alternatief ter compensatie van de les.”

Ik zucht. Ook de muziekschool voegt een to do’tje toe aan de mallemolen die quarantaine heet.  Ik kruis mijn vingers dat het geen extra (zogenaamd) zelfstandige opdracht wordt. En we hebben geluk: het blijkt een online lesmoment. Ik kan het niet laten om luidkeels mee te zingen, en ook de zoon komt meedoen. Samen hebben we het grootste plezier. Muziek verzacht de zeden, zo blijkt maar weer.

Zaterdag

“Zou je het zien zitten om een brood voor ons te halen en wat fruit? Mocht het niet lukken, geen probleem!”

Zaterdag, dus -oef- even geen schoolwerk. Een bevriend gezin dat volledig in quarantaine zit, roept onze hulp in. Met plezier ga ik voor hen naar de winkel. Het afleveren gebeurt coronaproof aan de voordeur. We slaan een klein babbeltje. De symptomen vallen mee intussen, maar beide ouders zijn wel even van slag geweest.

’s Avonds nestelen we ons in de zetel en kijken we gezellig naar K2 Zoekt K3. Ik ben zo blij dat niemand ziek is hier.

Zondag

“Ik heb zoveel geroepen, zo weinig geduld getoond. De slechtste versie van mezelf. Maar goed. Morgen een nieuwe dag, een nieuwe kans.”

Mijn hart breekt een beetje als ik dit berichtje van een collega-mama binnenkrijg. Ik herken het maar al te goed helaas. Ik zeg haar dat ze mild moet zijn voor zichzelf. En ik wens haar een massa chocolade, in de hoop dat dat al wat kan helpen.

Maandag

“Ik hou onze peuter nu wakker ’s avonds, zodat hij een langere middagdut doet. De TV gaat niet vaak meer uit. Zelf zijn we ook nog heel slap.”

“Het is hier hectisch. De oudste zit in isolatie en heeft het lastig. Dan moet ik ook nog schooljuf zijn voor de middelste, de kleuter entertainen, eten maken, huishouden… En dan nog mijn eigen werk, waar ik eigenlijk niet toe kom.”

“Ik heb na 4 negatieve testen in 2 weken gevraagd of de oudste niet bij de parallelklas mag aansluiten, maar dat mag helaas niet van het CLB. Ik begrijp het, maar fijn is het niet. Het is echt zwaar met dat thuiswerk.”

De verhalen in de klas-Whatsapp gaan aan mijn vel kleven. Ik vind één kind thuis en veel begrip op het werk al heavy, maar er wordt in veel gezinnen duidelijk diep in het rood gegaan. Ik ben dankbaar voor de verhalen van de anderen: mij helpt het om te weten dat ik niet alleen ben en dat het voor ons echt goed meevalt.

Quarantaine….

Ons verhaal stelde dit keer niet zoveel voor. We hadden nooit symptomen, nooit een positieve test en er moest maar één gezinslid in quarantaine. Het was een heavy week, maar gelukkig maar een week. Intussen gaat de dochter weer naar school en krijgen we weer wat ademruimte.

Voor veel gezinnen in onze buurt is het helaas niet zo rooskleurig. Ze gaan nu hun tweede, derde, soms zelfs vierde week quarantaine in. Dat dat allesbehalve evident is, dat weten we helaas maar al te goed. Ik wens hen oprecht ongelooflijk veel veerkracht toe om dit door te spartelen. En ik duim voor begrip en mildheid, bij de werkgevers, bij de omgeving en niet in het minst bij zichzelf.

Volg de Gezinsbond ook op FacebookTwitter en Instagram om op de hoogte te blijven van nieuwtjes en activiteiten. Lid worden van de Gezinsbond kan hier.

Gepubliceerd op: 25/11/2021, laatste update op: 26/11/2021

Tags: ,