Lieve Sien,

Fantastisch nieuws, we zijn verhuisd! Dat wil zeggen: je kunt weer aan de slag met al je speelgoed (dat in verhuisdozen verstopt zat), én er is een tuin om te ontdekken. Je hebt een eigen kamer om in te slapen, hoewel je zus toch liever samen met jou in een kamer slaapt … en we hebben wat meer ruimte!

Stapjes vooruit

Deze maand wordt de wereld ook voor jou een stukje groter, want je kunt alleen stappen! Je kon al een tijdje rondstappen met hulp, langs een kast, aan een loopwagen … maar nu stap je vrolijk alleen rond. En wat is dat snel gegaan! Opeens besloot je zelf van de ene stoel naar de andere te stappen, of van je speelkeukentje naar de kast. Wij trokken grote ogen en keken vol bewondering toe.

Na enkele dagen oefenen met twee of drie stapjes zonder steun, waagde je je aan grotere afstanden. Soms met succes, maar meestal nog met een kleine valpartij tot gevolg.

Maar je blijkt een doorzetter te zijn, want steevast krabbelde je weer overeind om opnieuw te proberen de afstand al stappend te overbruggen. En oefening baart kunst.

Mama en papa grapten altijd dat we je in ons nieuwe huis zouden leren stappen en dat je maar moest wachten tot die tijd. En jawel, we wonen zo’n twee weken in ons huis en jij loopt er fier en vrolijk alleen rond. Zalig! Wat is het fijn om nu wat meer ruimte te hebben.

LEES OOK > Leren lopen met vallen en opstaan

Je zus

Je zus is je grootste fan, supporter en tegelijk voorbeeld! Wat is ze trots dat jij kunt lopen. Ze vertelt het tegen iedereen. Als je begint te stappen, moedigt ze je steeds aan en roept ze fier: ‘Goed zo, Sientje. Goed zo. Flinke meid!’ Jij glundert en zij proest het uit van plezier.

Maar als grote zus is Flo ook je ware voorbeeld. Als Flo naar de ene kant van de kamer stapt, probeer je haar te volgen. Besluit ze naar de andere kant te gaan, dan stap je haar voorzichtig achterna. Het is grappig om jullie twee bezig te zien.

Stilaan beginnen jullie ook onderling te communiceren. Als je iets wilt hebben, wijs je het aan en roep je ‘da da’. Flo verstaat je onmiddellijk en geeft je – meestal – wat je wilt. Ook begin je je eerste woordjes te zeggen: mama, papa, bompa, aap, taita (daag!), …

Nieuwe tandjes

Toch is het deze twee maanden niet steeds dolle pret. Je slaapt een tijdje minder goed: je raakt maar moeilijk in slaap, je schiet ’s nachts opeens wakker en begint luid te huilen. Maar ook overdag voel je je niet lekker: je wilt altijd dicht bij mij zijn en je begint te huilen als je niet op mijn schoot mag zitten. En ook bij de onthaalmoeder wil je steeds op de schoot zitten. En hoewel je een snotneusje hebt, ben je toch niet echt ziek. Zo kennen we je niet, Sientje.

Het is even uitzoeken wat er aan de hand is. Maar opeens krijgen we het door: nieuwe tandjes! Neen, je krijgt er niet één tandje bij, vier kiezen besluiten gelijktijdig tevoorschijn te komen. Dat je hiervan slecht slaapt en overdag aanhankelijk bent, begrijpen we maar al te goed. Want wat ziet dat er pijnlijk uit. En hoewel we je graag willen helpen, is dat moeilijk. Het is eventjes doorbijten en hopen dat het snel voorbij is.

LEES OOK > Als de eerste tandjes komen… een moeilijke fase

Dagboeken over Sien verschenen in het gratis tijdschrift Brieven aan Jonge Ouders, het gratis tijdschrift voor alle ouders. Pas bevallen of nog in verwachting? Schrijf je hier in om deze razend interessante reeks gratis te ontvangen. Voor ouders van kindjes tot 18 maanden zijn er ook de NieuwsBrieven aan Jonge Ouders, elke maand in je mailbox.

Gepubliceerd op: 31/12/2016, laatste update op: 27/01/2022

Tags: , , ,