Wat niemand je vertelt over de momenten na de bevalling... maar de lezeressen van Brieven aan Jonge Ouders wél. We verzamelden hun getuigenissen en maakten er een bloemlezing van. Eerlijk én herkenbaar.

Melissa: “Na de bevalling zit iedereen ongegeneerd aan je lijf. Ik kan niet zeggen hoeveel mensen er de laatste tijd aan mijn borsten, tepels en euh … onderkant hebben gefoefeld. Te pas en te onpas komen ze ‘eens voelen’ of met je borsten ‘schudden’. Alsof je ineens een ordinaire melkkoe bent geworden.”

Gênant

Elise: “Tijdens mijn bevalling was ik zo hard aan ’t persen dat er plots ook wat ontlasting uitfloepte. Ik schaamde me dood, maar achteraf vertelde iedereen me dat het heel normaal is.”

Isabelle: “Ooit gehoord van een overloopblaas? Ik voelde blijkbaar niet meer dat ik naar het toilet moest en de derde dag na de bevalling had ik prijs: een volledige blaas die in één keer werd geledigd. Zeer vernederend! Maar gelukkig was het nog in de materniteit en niet in de supermarkt ofzo.”

Bloed & tranen

Nadia: “Na de geboorte spreekt niemand in het ziekenhuis je nog met je voornaam aan, ineens zegt iedereen consequent mama of moeke. ‘En heeft de mama flink geslapen?’ Vreselijk!”

Els: “Ik schrok er ontzettend van hoeveel bloed je verliest na de bevalling. En niet voor een week of zo. Reken er maar op dat je ongeveer vier tot zes weken met dikke maandverbanden moet rondlopen.”

Valerie: “Ik was nog maar vijf dagen mama of ik zat al een hele dag ongegeneerd te huilen. Ik vroeg me af waar ik in hemelsnaam aan begonnen was. Heel normaal, hoorde ik achteraf, en allemaal de schuld van die hormonen. Ze hebben er zelfs een naam voor: kraamtranen.”

In bed

Tina: “Na de bevalling voelt het ‘daar onderaan’ een paar weken als een slagveld, alsof er een oorlog is gepasseerd. Je kan niet goed zitten en de minste beweging doet pijn.”

Els: “Normaal gezien slaap ik altijd naakt, maar na de bevalling moest ik ’s nachts een beha beginnen dragen, want anders maakten mijn lekkende borsten mijn hele bed nat. Tip: koop een gemakkelijke sportbeha!”

Anders dan gedacht

Evi: “Zo’n ieniemienie baby doet meer dan tateren en huilen alleen. Nee, er komt ook heel wat gesnurk, gesnuif, gekreun en gezucht uit dat kleine lijfje. Alsof we een varkentje in huis hebben gehaald.”

Elke: “Wij hadden onszelf nooit gezien als roze wolk-types en effectief: na de keizersnede was er geen roze wolk. Ook geen zwarte of grijze, trouwens. We hadden geen verwachtingen waar we aan moesten voldoen. We konden onze ervaringen dus gewoon ervaren en delen met elkaar. Dat deed (en doet) me goed.”

Jouw getuigenis is ook welkom!

Is er nog iets dat jij pas achteraf wist? Dat niémand je vertelde? of dat iedereen je vertelde maar je simpelweg niet wilde geloven… Jouw getuigenis is welkom in onze mailbox bjo@gezinsbond.be. Niet alleen wij maar ook alle toekomstige mama’s zijn je alvast dankbaar.

Dit stuk verscheen eerder in Brieven aan Jonge Ouders, het gratis magazine van de Gezinsbond voor alle ouders met kinderen jonger dan 2,5 jaar. Ben je zwanger of heb je net een baby gekregen? Schrijf je in via deze link!  O ja, en volg ook zeker de Facebookpagina! Of word lid van de Gezinsbond hier.
Laatst bewerkt op: 15/02/2019

Tags: , , , ,