In het Ketnetprogramma 'Generatie K' spoorde ze kinderen aan om zelf na te denken over hun rechten en die van andere mensen. En met 'Kinderkopkes', een reeks die onlangs op Eén liep, slaagde ze erin om ook over moeilijke thema's met kinderen in gesprek te gaan. Nu het K3-hoofstuk afgesloten is, trekt Kristel Verbeke voluit de kaart van de kinderrechten. "Ik weet hoe het als kind voelt om niemand te hebben die écht naar je luistert."

Het zat er bij Kristel Verbeke van jongs af in om op een podium te staan en het beste van zichzelf te geven. “Ik herinner me hoe ik in de jaren tachtig ontzettend graag keek naar die prachtige shows op de Nederlandse televisie met legendarische presentatoren als Willem Ruys, Ron Brandsteder en Ivo Niehe. Dat vond ik geweldig!”

Liefde voor muziek

“Muziek heeft altijd een belangrijke plaats in mijn leven ingenomen. Als ik ‘s ochtends in de badkamer een tof melodietje op de radio hoor, maakt me dat meteen vrolijk. En wanneer ik het moeilijk heb, biedt muziek echt wel troost voor mij. Ik wist altijd al dat ik in mijn leven iets met muziek wilde doen. Ik heb gewoon veel geluk gehad dat ik dankzij K3 professioneel zo lang in die wereld heb kunnen meedraaien. En het was best fijn om al die jaren voor jonge kinderen te mogen zingen.”

Eenzame tiener

“Ik heb te vroeg afscheid moeten nemen van mijn twee zussen. Op drie jaar tijd ben ik ze allebei verloren. Mijn oudste zus is op haar eenentwintigste verongelukt, de jongste was elf toen ze omkwam door CO-vergiftiging. Hoewel we nogal van leeftijd verschilden, hadden mijn zussen en ik, zo drie meisjes samen, veel aan elkaar.

Maar op mijn dertiende zijn mijn ouders gescheiden, wat ons leven grondig veranderde. Mijn oudste zus trok bij mijn oma in, ik verhuisde mee met mijn papa en mijn jongste zus bleef bij mijn mama wonen. Mijn oudste zus was mijn steun en toeverlaat. We kookten veel samen, ze hielp me bij het huiswerk, we keken met z’n tweetjes tv… Na haar plotse overlijden viel dat allemaal weg en moest ik snel op eigen benen staan.

Als truckchauffeur was mijn papa weinig thuis, waardoor ik het huishouden vaak alleen moest beredderen. Ik had gelukkig wel familie op wie ik kon rekenen en een fijne vriendenkring. Mijn beste vriendin kwam mij geregeld helpen om het huis te poetsen en dat was best wel atypisch voor jonge meisjes van die leeftijd. En in het weekend kon ik regelmatig bij een tante gaan slapen. Maar door mijn thuissituatie kwamen vriendjes en vriendinnetjes niet bij mij spelen. Ik zat midden in mijn puberteit en voelde mij bij momenten dan ook soms heel erg eenzaam. En mijn mama zag ik één keer om de veertien dagen, wat toen nog een gangbare regeling was bij gescheiden ouders.”

Echt luisteren

“Ik ben ervan overtuigd dat mijn ouders het beste met ons voorhadden. Elke ouder wil dat uiteindelijk met zijn kind, alleen maak je bij de opvoeding onvermijdelijk ook fouten. Dat besef ik als mama nu meer dan ooit (lacht). Daardoor neem ik mijn mama sommige dingen die me vroeger wel boos maakten, nu niet meer kwalijk.

Mijn eigen verhaal heeft me vooral doen inzien hoe belangrijk het is dat volwassenen écht naar kinderen luisteren. Ik heb het zelf als kind enorm gemist om door iemand beluisterd te worden als ik ergens mee zat. Ik herinner mij bijvoorbeeld dat de wijkagent langskwam om te zien hoe het er bij ons aan toeging. Mijn papa was toen thuis en ik durfde gewoon niets tegen die agent zeggen, terwijl ik wel met de vraag zat: ‘Is er nu niemand van de grote mensen die beseft hoe lastig ik het heb.’ Een kinderrechtencommissaris of een kinder- en jongerentelefoon zoals Awel bestonden toen nog niet.

LEES OOK: 5 redenen om elke dag te vechten voor kinderrechten

Op school heb ik dat gevoel van eenzaamheid eens gedeeld, maar daar werd toen verder geen gevolg aan gegeven. Tot ik in aan het eind van mijn middelbaar zuster Linda, de onderdirectrice, leerde kennen. Zij heeft zich wel over mij ontfermd en er onder andere voor gezorgd dat ik de Berlijnreis kon meemaken. Niet door de klas geld te laten inzamelen voor ‘dat arm kindje’, maar wel door mij de kans te geven te gaan babysitten bij onze leerkracht van Duits.

Kinderkopkes

Op mijn manier wil nu ik een steentje bijdragen om kinderen bewust te maken van de rechten die ze hebben. Maar in mijn programma’s richt ik mij ook tot hun ouders en opvoeders, want zij zijn uiteindelijk het eerste aanspreekpunt voor een kind. Door bijvoorbeeld in ‘Kinderkopkes’ kinderen te laten vertellen wat hen bezighoudt, toon ik hoe belangrijk het is om echt naar hen te luisteren.

Lees hier meer over de belangrijke rol van ouders voor kinderrechten

Geef kinderen inspraak bij zaken die hen aanbelangen, zeker als die een grote impact op hun leven hebben. Bepaalde situaties kunnen ze beter beoordelen dan wij soms vermoeden. Dat heb ik zelf goed gemerkt bij die tv-interviews met kinderen.”

(Foto’s: An De Smedt)

Kristel Verbeke
Sinds drie jaar is Kristel Verbeke voorzitter van het advies- en overlegorgaan van het Kinderrechtencommissariaat.
Daardoor volgt ze nu de evoluties bij de belangenverdediging van kinderen op de voet.
Op vrijdag 15 juni viert het Kinderrechtencommissariaat in De Bijloke in Gent zijn twintigste verjaardag met het veelbelovende evenement ‘Kind in alle staten’.
Naast Kristel Verbeke tekenen ook andere bv’s zoals stand-upcomedian Bert Gabriëls, danser en schrijver Ish Ait Hamou en schrijfster Dalilla Hermans die dag present. Meer info over het event vind je op de website van het kinderrechtencommissariaat.
Gepubliceerd op: 23/05/2018, laatste update op: 08/06/2018

Tags: , , , ,