Lieve Elias,

Copyright: Saar Steverlinck.

Opeens heb je gigantische haast om groot te worden. Ik zei nog tegen je papa dat je iets trager was met kruipen dan je broer. Nog geen dag later begon je je plotseling overal aan overeind te trekken. Het lijkt wel alsof je mij gehoord hebt en me onmiddellijk op mijn nummer wilt zetten. Met rechtop staan ben je dus beslist niet later dan je grote broer.

Niet vergelijken

Nochtans heb ik mezelf echt voorgenomen om jullie niet met elkaar te vergelijken. Ik weet nu al dat jullie twee totaal verschillende karakters hebben. Kasper is erg pienter en verbaal sterk, maar hij is ook behoedzaam en bij momenten kunnen nieuwe dingen hem nogal overdonderen. Jij bent onbevreesd en sociaal, maar heel erg ongeduldig en luid als het niet naar je zin is. Twee andere kindjes dus en dat is helemaal prima. We respecteren jullie afzonderlijke tempo’s en we zijn ervan overtuigd dat elk kind gedijt in een omgeving waar er geen druk op hem gezet wordt om zus of zo te zijn.

Samen spelen…

Jullie beginnen stilaan ook echt voordelen te zien in elkaars aanwezigheid. In een waanzinnig tempo achter elkaar aan door het huis kruipen is een van jullie nieuwste spelletjes. Als ik niet uitkijk, struikel ik over jullie wanneer ik naar de keuken stap met mijn handen vol kookgerei. Plotseling hoor ik jullie allebei schaterlachen. Stilletjes steek ik mijn hoofd de kamer binnen en ik zie hoe Kas het zo grappig vindt wanneer jij je op je achterwerk laat vallen. En jij, jij lacht hartelijk mee.

… maar speelgoed niet delen

Samen spelen is dus al leuk, maar je broer wil zijn speelgoed niet delen. Hij wil toevallig altijd net dat stukje speelgoed hebben dat jij met veel moeite uit de stapel hebt gevist. Hij wil altijd net met dié auto rijden die jij vooruit aan het duwen bent. En hij wil altijd net op dat plekje aan de watertafel staan waar jij met je handjes in het water aan het plonsen bent.

Dat is niet altijd makkelijk. Kasper zit er duidelijk mee dat jij aan ‘zijn’ spulletjes komt. We blijven met veel geduld uitleggen dat al het speelgoed van
iedereen is en dat hij moet vragen of jij klaar bent met het speelgoed in plaats van het zomaar uit je handen te rukken.

De wet van de sterkste

Voorlopig is je grote broer nog de sterkste en de grootste. Als ik niet kijk, dan trekt hij het stukje speelgoed toch uit je handen. ‘Kasper!’ roep ik waarschuwend – en hij stuift zo snel mogelijk weg. Je krijgt het soms nogal te verduren. Een tik op je hoofd van de trommelstok, je handjes die van de zetelrand worden afgeduwd, het speelgoed dat voortdurend onder je neus wordt weggekaapt. Het is beslist niet altijd makkelijk om de kleine broer te zijn.

Copyright: Saar Steverlinck.

Maar het schijnt je niet echt te deren. Je laat het niet aan je hart komen en kruipt gewoon verder naar een ander stuk speelgoed. Daar speel je dan vrolijk mee (of toch totdat Kasper het ziet).

Lang zal het zo niet meer blijven duren, zeggen je papa en ik tegen elkaar. Je wordt stilaan echt groot. Nu je rechtop staat valt het ons nog meer op dat je geen kleine baby meer bent. Nog heel eventjes en dan kun je zonder je vast te houden rechtop blijven staan. We zijn erg benieuwd hoe het je broer zal varen als jij meer van je af zult kunnen bijten. Als het zal klinken zoals wanneer je op je boterham moet wachten, dan zal hij nog grote ogen trekken, die grote broer van jou!

LEES OOK > alle dagboeken van Elias

Saar woont in het bronsgroene eikenhout van Limburg. Ze is getrouwd met Wout en samen hebben ze twee zoontjes (Kasper en Elias) en een poes (Dorus).
De tijd waarin Saar niet aan het werken of aan het opvoeden is, houdt ze zich bezig met muziek, lezen en schrijven. Dat doet ze bijvoorbeeld op haar eigen plekje op het wereldwijde web, de blog Paardensaartje
In het echte leven geeft ze les aan de PXL Hogeschool in Hasselt. Met veel passie en liefde voor het vak helpt ze daar kleuterleid(st)ers opleiden.
 
Gepubliceerd op: 26/11/2018, laatste update op: 29/08/2020

Tags: , , ,