Op elke klimaatmars waren ze enthousiast paraat: de ‘Grootouders voor het klimaat’. Deze vier toppers vonden gelukkig nog een beetje tijd voor een boeiende babbel. Het resultaat: heel wat wijze woorden over onze donkergrijze toekomst, hun tienertijd van toen en de jeugd van tegenwoordig.

‘Grootouders voor het klimaat’, jullie zijn duidelijk begaan met de toekomst van jullie kleinkinderen?

Hugo: Met onze ‘Grootouders voor het klimaat’ strijden we inderdaad voor een leefbare wereld voor onze kleinkinderen. Daar waren we vóór de klimaatbetogingen al mee bezig. Vorig jaar reageerden we onder andere op het erg flauwe beleidsplan dat onze luchtkwaliteit zogezegd zou verbeteren.

Wij als betrokken grootouders moesten gewoon actie ondernemen, want ook wij dienen die kinderen regelmatig puffers toe of vangen hoestbuien op en vegen snottebellen af.

Angela: Toen de scholieren begin dit jaar gingen manifesteren, vonden we het onze taak om hen aan te moedigen. We wachten hen nu telkens op langs de route om hen een lang applaus te geven.

Leonce: De eerste keer waren we met twaalf, intussen zijn we telkens met ongeveer tweehonderd grootouders aanwezig. Dat wordt duidelijk geapprecieerd, want we krijgen heel wat high fives van tieners.

Hugo: Als ‘Grootouders voor het klimaat’ laten we onze kleinkinderen niet in de steek, dat is het idee. We kloppen samen op dezelfde nagel. Het is nu en de volgende jaren dat het moet veranderen, anders ziet de toekomst er zeer dramatisch uit. Zeker voor onze kleinkinderen.

Liggen jullie eigen kleinkinderen daar ook wakker van?

Leonce: Veel mensen onderschatten hoe zwaar dat weegt op kinderen en jongeren. Onze kleinkinderen hebben mij verteld dat ze regelmatig piekeren over het klimaat en de toekomst. Zeker toen het vorige zomer zo heet was, dat vonden ze niet meer normaal.

Hugo: Het valt me op hoe goed de jeugd op de hoogte is van de problematiek. Mijn kleindochter van elf heeft me eens heel goed het broeikaseffect uitgelegd. Ik was echt onder de indruk! (lacht) Anderen maken zich dan weer zorgen over de plasticsoep in de oceanen en de gevolgen daarvan.

Angela: Onze tieners zijn een pak milieubewuster dan wij op die leeftijd. Maar het klimaat maakte toen nog niet zulke bokkensprongen als nu.

Jeannine: De meeste scholieren weten heel goed waarom ze spijbelen. Een deel vindt het waarschijnlijk mooi meegenomen dat ze daardoor een dagje school missen. Ach, dat begrijp ik. Hoe zouden we zelf zijn?

Angela: Onze kleinkinderen liepen mee in verschillende klimaatmarsen. In Brussel kwam de oudste mij zelfs, zonder enige gêne, een dikke knuffel geven. Zo plezant!

Hugo: Het is altijd fijn om te horen dat onze kleinkinderen erbij waren. Dat bewijst dat ze hun toekomst ernstig nemen. Zij zijn ook trots op ons, als we hun berichten op Facebook mogen geloven.

LEES OOK > Tien klimaatacties die werken, ook bij jou thuis

Zijn er naast het klimaat nog zaken waarvan jullie wakker liggen?

Angela: Ik maak me vooral zorgen om racisme en de verrechtsing van onze maatschappij. Drugs, daar heb ik ook schrik voor. Ik hoop met heel mijn hart dat geen van mijn kleinkinderen daar ooit problemen mee krijgt.

Leonce: Het verontrust mij vooral dat het blijkbaar zo makkelijk is om daaraan te geraken.

Jeannine: Onze kleinzoon heeft een periode heel intensief zitten gamen. Niks anders interesseerde hem nog, hij wou alleen maar schietspelletjes spelen. Gelukkig is die fase nu achter de rug, want ik heb mij daar toen serieus zorgen om gemaakt.

Hugo: Ik zit vooral in met de enorme druk die op de schouders van jonge mensen rust. Ze moeten dag in dag uit meedraaien in deze competitieve en prestatiegerichte maatschappij. Hopelijk krijgen mijn kleinkinderen het op dat vlak niet te zwaar.

Wat herinneren jullie je vooral van je eigen tienertijd?

Hugo: Studeren en scouts, daar ging mijn tijd naartoe.

Jeannine: De fijne tijd op school in hartje Brussel en de zondagmiddagen in de bioscoop. Uitgaan? Nee, dat deden we pas vanaf de studententijd.

Angela: Wij waren thuis met acht kinderen en maakten ongelooflijk veel plezier. Het was bij ons echt de zoete inval en daar heb ik mooie herinneringen aan.

Leonce: Mij blijven vooral de mijlpalen bij: de eerste televisie, telefoon en gezinswagen. Ik herinner het mij allemaal als de dag van gisteren. Voor onze generatie is er in sneltreintempo bijzonder veel veranderd.

Hugo: Het valt mij op dat het leven toen een pak soberder was, maar daarom niet minder interessant. Wij wasten ons gewoon aan een kraan in de keuken, en dat lukte ook. Dat probeer ik mee te geven aan onze kleinkinderen: met minder kan het zeker zo aangenaam zijn. We moeten niet alsmaar meer hebben om gelukkig te zijn.

Kun je de tieners van vandaag nog vergelijken met die uit jullie tijd?

Hugo: Deze generatie is alleszins veel mondiger dan wij ooit waren. Een positief effect van ouders die hun autoritaire opvoeding inwisselden voor een meer democratische aanpak.

Leonce: Als wij ook maar een beetje weerwerk durfden bieden, waren we onbeleefd.

Jeannine: Toen ik bijvoorbeeld geen piano mocht leren van mijn moeder, was daar absoluut geen discussie over mogelijk.

Angela: Die evolutie merk je ook heel hard in het onderwijs. Ik vond school vreselijk, omdat de nonnen veel te conservatief waren. Ze gaven zelfs commentaar op mijn kapsel: ‘Precies een jongen! Laat het maar snel weer groeien.’ Dat kun je je nu toch niet meer voorstellen?

Jeannine: Maar voor de rest? Eigenlijk is er aan het leven zelf niet zoveel veranderd. De zin van het leven is hetzelfde gebleven: elkaar graag zien en er iets zinvols van maken.

Angela: Ook de dingen waar pubers mee worstelen, zijn niet echt veranderd.

LEES OOK > 8 verrassende activiteiten voor tieners en grootouders

Verandert de band met jullie kleinkinderen eens ze tiener zijn?

Leonce: Tot aan het middelbaar pikten we hen minstens drie keer per week met de fiets op aan de schoolpoort. Dat is nu niet meer nodig. Ze hebben ook een drukker leven, dus we zien hen wat minder vaak.

Angela: Toch heb ik niet het gevoel dat onze band daardoor veranderd is. We hangen nog altijd sterk aan elkaar. Mijn kleindochter belt me regelmatig op om samen te gaan shoppen en één keer per jaar gaan we met z’n allen stappen
in Oost-België.

Jeannine: Wij zien de meeste kleinkinderen één keer per week, omdat ze hier met de hele bende komen eten op woensdag. We trekken ook elk jaar met hen naar zee of doen een ander uitstapje.

Hugo: We volgen hen natuurlijk ook op Facebook.

Angela: En via Instagram en WhatsApp. Héél handig om met elkaar in contact te blijven. Maar als ik dan een berichtje krijg, moet ik het eerst ontcijferen voor ik alles begrijp. (lacht) Als ik een nieuwe app niet snap, leggen de kleinkinderen het mij graag uit. Zo leren we veel van hen…

Hugo: … en zij leren veel van ons. Over hoe de wereld in elkaar zit bijvoorbeeld. Het is een mooie wisselwerking. Je volgt de ‘Grootouders voor het klimaat’ op Facebook en op grootoudersvoorhetklimaat.be.

Foto: Kristof Ghyselinck

Dit artikel komt uit nummer 80 van ons magazine BOTsing, bedoeld voor ouders van tieners tussen 12 en 17 jaar. Word lid van de Gezinsbond en ontvang BOTSING gratis.

Gepubliceerd op: 20/10/2020

Tags: , , ,