Opgroeien in een zorgend gezin heeft een grote impact op kinderen en jongeren. Het bepaalt voor een groot deel hoe ze later in het leven zullen staan. Maar hoe ervaren jonge mantelzorgers het zelf? Hoe gaan ze ermee om? En waar vinden ze steun? Naar aanleiding van de dag van de mantelzorger zetten we een zorgend gezin met jonge mantelzorgers in de kijker.

Silke is nu 27, en al een paar jaar het huis uit. Toen haar vader MS kreeg, was ze nog thuis. Het leven met een zieke ouder had ook op haar een grote impact.

“De eerste opstoot was vreselijk”, herinnert Silke zich. “In een paar dagen tijd kon onze gezonde papa niet meer praten, niet stappen, niets meer. Dat meemaken is echt traumatisch voor een kind of jongere.”

Silke ging naar een psycholoog. “Dat had ik echt nodig. Ik was heel emotioneel, wist niet wat de ziekte precies inhield en de dynamieken in ons gezin veranderden. De psycholoog hielp om alles te kaderen.” Wachtlijsten van een half jaar tot zelfs een jaar voor kinderen vindt Silke niet kunnen. “Als je een crisissituatie meemaakt zoals bij ons toen, heb je direct hulp nodig.”

De steun van leerkrachten doet er echt toe

Op school had Silke aanvankelijk niet verteld wat er thuis aan de hand was. Tot ze op een keer in de les heel hard begon te wenen voor een kleinigheid. De leerkracht nam haar apart en vroeg wat er scheelde. “Toen heb ik verteld over papa”, zegt ze. “Die leerkracht en ook nog een andere hebben me daarna echt gesteund. Niet per se door te vragen hoe het met mij of met mijn papa ging, maar door flexibel te zijn naar mij. Dat maakt echt een verschil.”

Voelde me schuldig dat ik niet thuis was

Toen haar papa ziek werd, ging Silke ook meer helpen thuis. “Het was geen bewuste keuze om dat te doen. Niet dat ik ging nadenken welke taken ik kon opnemen om te helpen. Het ging vanzelf. Als mama geen eten maakte, deed ik dat als vanzelfsprekend, zo’n dingen.”

Lees ook: 5 dingen die echt belangrijk zijn voor zorgende gezinnen

Toen ze achttien werd, begon Silke hogere studies en ze ging ook op kot. “Anders dan in een ‘gewone’ gezinssituatie, viel het me heel moeilijk om het huis te verlaten” herinnert ze zich. “Ik keek ernaar uit op kot te gaan. Maar daar voelde ik me vaak schuldig omdat ik niet thuis was.”

Meer getuigenissen over mantelzorg? Klik hier.

Meer info

Onze samenleving kent heel wat gezinnen die zorg op zich nemen, maar mantelzorg is steeds minder een vrije keuze. Mantelzorgers zijn een essentiële schakel in de zorg, maar een zorgend gezin kan en mag nooit volledig en uitsluitend verantwoordelijk zijn voor de zorg in het gezin.

De wachtlijsten voor zorg maken dat het niet evident is om geschikte professionele zorg te vinden of dat het soms jarenlang duurt om zorg te vinden die bij je gezin past. Meer nog, onder het mom van de vermaatschappelijking van de zorg lijkt mantelzorg steeds meer een voorwaarde om toegang te krijgen tot professionele zorg. Het opnemen van mantelzorg krijgt hierdoor een wel erg dwingend karakter.

Daarom vraagt de Gezinsbond een betere ondersteuning van zorgende gezinnen via een zorggarantie, een betere combinatie van werk, gezin en zorg en meer aandacht voor jonge mantelzorgers. Het volledige standpunt over mantelzorg lees je hier.

Wil je weten wat jouw gemeente kan doen om zorgende gezinnen te ondersteunen? Lees het hier.

Deze getuigenis is een bewerking van een artikel dat verscheen in De Bond van juni 2018. De Bond is het gratis ledenmagazine van de Gezinsbond. Ook lid worden en maandelijks dit tijdschrift ontvangen? Dat kan hier.
Gepubliceerd op: 19/06/2018

Tags: , , ,