Lieve Elias

Ik schreef al in de vorige brief dat je nu één jaar geworden bent. Enkele weken na je verjaardag gaven we een verjaardagsfeestje voor de familie. En het was daar, met al je publiek erbij, dat jij je allereerste stapjes zette. Je liet papa’s been los en waggelde aan hoog tempo naar nonkel Simon.

Heel eerlijk, het zag er nog wat uit alsof je een dronken zombie was, maar jongens toch, wat was ik fier op jou!

Alle remmen los

baby 13 maanden
Foto: Saar Steverlinck.

Nu je zelf kan stappen, zijn er helemaal geen grenzen meer aan jouw toch al vrij grenzeloze wereld. Elke dag moet ik je van de trap plukken omdat je alweer de gang in geglipt bent. Als je de zetel in gekropen bent, dan moet ik als een levend hek de randen van de zetel bewaken vooraleer je eraf tuimelt.

En je hebt intussen zelfs begrepen dat je de hor van onze achterdeur open krijgt als je er met je volle gewicht tegen leunt. Ik kreeg al drie keer een hartverzakking omdat je bijna de trapjes aan de achterdeur aftuimelde.

Met de glimlach

Jij ontdekt het allemaal met de glimlach. Meer nog, doorgaans doe je het zelfs met de slappe lach. Want als ik achter je aan loop en luid je naam zeg – Elias! Doedoe! – om je terecht te wijzen, dan vind jij het vooral bijzonder grappig en zwaai je ook met je vingertje naar mij. Neen, echt indruk maken op jou, dat lukt me voorlopig nog niet.

“Elias is van bij de start al uitbundig – in zijn vrolijkheid en in zijn kattenkwaad”, zegt je papa. En hij heeft gelijk. Om jou te doen lachen, moeten we je maar aankijken.

Grenzen stellen

Dat maakt het zo gemakkelijk om van je te houden, maar oh zo moeilijk om grenzen te stellen waar nodig. We zijn ervan overtuigd dat kinderen duidelijke grenzen nodig hebben om veilig de wereld te ontdekken.

Maar jij ziet nergens het gevaar en houdt vooral van de uitdagingen om je heen. De wereld ligt letterlijk en figuurlijk aan je voeten.

Dus met veel geduld haal ik je keer op keer weg van de trap, toon ik je hoe je zelf uit de zetel kan kruipen zonder te vallen en verberg ik mijn gezicht als ik moet lachen terwijl ik eigenlijk streng probeer te kijken.

elisa dagboek janne
Foto: Saar Steverlinck.

Aanmoediging

Aan aanmoediging ontbreekt het je in ieder geval niet. Aan de zijlijn van het hindernissenparcours van het leven staan wij natuurlijk, maar ook je tantes en je nonkels, je grootouders, je meter en je peter en heel bijzonder: je extra meter Janne. Want hoewel Janne nog maar 9 jaar is, toch neemt ze haar meterplichten erg serieus. Als jij wil gaan spelen, dan bewaakt ze je met argusogen.

Ze draagt je met veel liefde over de stukjes waar je nog niet zo goed kan stappen. Heel regelmatig brengt ze voor jou de allermooiste tekeningen mee waarop ze haar onvoorwaardelijke liefde voor jou nog eens van de daken schreeuwt. En op je eerste verjaardag kocht ze van haar eigen centjes een fijn cadeau voor jou.

Ja, lieve Eli, jij boft maar met zoveel mensen die klaar staan om te applaudisseren bij alle trucjes die je ons toont. Ik houd alvast mijn hart vast voor je volgende wilde avontuur – en voor de zekerheid houd ik ook maar mijn armen open, om je op te vangen want met jou weet je maar nooit.

Liefs,

Je mama

 

Klik door naar de eerdere dagboeken van Elias

Saar is 30 en woont in het bronsgroen eikenhout van Limburg.  Ze is getrouwd met Wout en samen hebben ze twee zoontjes (Kasper en Elias) en een poes (Dorus).
De tijd waarin Saar niet aan het werken of aan het opvoeden is, houdt ze zich bezig met muziek, lezen en schrijven. Dat doet ze bijvoorbeeld op haar eigen plekje op het wereldwijde web, de blog Paardensaartje
In het echte leven geeft ze les aan de PXL Hogeschool in Hasselt. Met veel passie en liefde voor het vak helpt ze daar kleuterleid(st)ers opleiden.

Tags: ,