bool(false)

Een tijdje geleden zei psychiater Dirk De Wachter dat we het geluk in onze hof moeten zoeken. Hij bedoelde daarmee dat we het niet te ver moeten zoeken, hof was dus niet letterlijk te nemen. Maar toch vind ik de tuin de plek bij uitstek om geluk te 'rapen'. Wat daar – zelfs op een klein lapje – allemaal groeit en passeert, het blijft fascinerend. Zeker wanneer je het kunt delen met je kleinkind.

Ik heb nog geen ervaring met kleinkinderen, maar ik zie wel rondom mij hoe zij in hun grootouders een verwondering en enthousiasme voor kleine dingen des levens aanwakkeren. Zeker wanneer je met je kleinkind in de tuin tijd doorbrengt, kan je daar veel voldoening aan hebben.

Laat ons zeggen dat tuinvreugde die met een (klein)kind gedeeld wordt gegarandeerd dubbele vreugde oplevert. Zo’n kind opent met zijn vragen onze ogen nog wat meer en buigt vanzelfsprekendheden om tot wonderlijke gebeurtenissen. En voor een kind is het een zegen als het al dat boeiende buitenleven kan verkennen samen met een volwassene.

Hoe fascinerend is het niet om zaadjes in de grond te steken, en te zien hoe daar – mits zorgvuldig water geven en met hulp van zonnewarmte en – licht – na verloop van tijd prachtige bloemen of smakelijke groenten uit groeien.

Het leven gaat verder

Met de geboorte van kleinkinderen schuiven de generaties op en worden ouders grootouders. Het leven gaat altijd maar verder. Mensen worden oud en sterven, nieuwe mensjes huppelen bruisend het leven in.

In de tuin zie je dat aan een sneller tempo ook gebeuren. Elk seizoen is er anders, het verandert zelfs van dag tot dag. De tulpen volgen de narcissen op. En terwijl de bloembotten en –knoppen volop openbarstten zitten ook de vogels niet stil. Zij vliegen af en aan met gedroogd gras en takjes of wat ze ook bruikbaar achtten om een nest te bouwen in de haag of het nestkastje. Want in mei legt elke vogel een ei en even later kunnen we het aanbrengen van voedsel voor de hongerige bekjes gadeslaan. Om vervolgens te supporteren en de poezen weg te jagen als de meesjes stuntelig uitvliegen.

Een deel van een groter geheel

In de tuin voel je dat ook wij mensen deel uitmaken van dat grote geheel. Of zoals de Nederlandse tuinschrijver Romke v.d. Kaa schrijft in het boek ‘Geluk is een grasveld’ “Hoe langer je in het gras staart hoe meer je ziet. Alles beweegt, zoemt, kruipt, fladdert, graaft en paart. In de tuin ben je nooit alleen maar ben je onderdeel van de schepping. En het is die gedachte die rust geeft.”

Ik geef hem over de hele lijn gelijk, op voorwaarde dat het grasveld geen biljartlakeneffen gemillimeterd gazon is. Laat het gras en de struiken maar groeien, de madeliefjes bloeien en de bijen en vlinders én kleinkindjes stoeien. En de grootouders ook natuurlijk.

LEES OOK: Op latere leeftijd beginnen met sporten? Zo pak je dat aan

Deze column is een bewerking van een artikel dat eerder verscheen in De Bond van Mei 2018. De Bond is het gratis ledenmagazine van de Gezinsbond. Ook lid worden en maandelijks dit tijdschrift ontvangen? Dat kan hier.
Ben je al lid? Super! Volg ons op Facebook, Twitter en Instagram om op de hoogte te blijven van de laatste nieuwtjes.

Tags: , , ,