Als een man sterft, dan is hij dood voor heel zijn verdere leven. Denk ik.

Geen prettig gedacht, niet dadelijk om wakker van te liggen, maar wel een mooie zekerheid: Geboren worden is een recht, sterven is een plicht zeggen de Chinezen, en die kunnen het weten, want daar wordt nogal wat afgestorven aan die kanten.

En er is nog niemand terug gekomen. Behalve lang geleden eens in Dallas, waar Bobby stierf, maar achteraf schreven ze hem terug in het scenario, omdat hij alleen maar in zijn droom gestorven was.

Ik kan daar inkomen, want ik heb dat soms ook in mijn dromen. Dat ik in mijn droom wakker word, en niet meer in slaap kan geraken. Nieuws over ‘de andere oever’ had Bobby dus niet bij. Spijtig, want als ik God was, ik zou toch eens iemand terugsturen om te komen vertellen hoe het ‘ginder’ is, kwestie van klantenbinding. Want onze overlevingskansen zijn quasi nihil, en dan wil een mens vooraf toch weten wat er na de soep komt.

Het leven van een man duurt plusminus 75 jaar, de vrouwen doen er iets langer over die hebben dan ook meer te vertellen en wat meer tijd nodig, maar de gemiddelde man houdt het halfweg de tachtig voor bekeken, plaatst desgewenst nog een paar aardige laatste woorden, en gaat dan reutelend de pijp uit. Dood. Voor heel zijn leven.

Maar is er nog leven na de dood? Goede vraag. Sommige mensen dromen van de eeuwige jachtvelden van Winnetou, anderen van een bosrijk walhalla. Weer anderen gaan reïncarneren, denken dat ze daags na hun begrafenis weerkeren in de vorm van een vliegend hert, een hangbuikzwijn of een atlasvlinder of een scarabee … Dat klinkt mooi, hé: scarabee! Vooral als je daar een beetje echo op laat zetten door twee of drie erogene backing vocals: scarbeeeheee! Hoe mooi het ook klinkt, een scarabee blijft een ordinaire mestkever die, als je erin zou reïncarneren, het hele Hiernamaals lang de godganse dag met zijn onappetijtelijke poten in de kamelenstront zit te wroeten.

De Egyptenaren hebben vroeger de scarabee wel heilig verklaard, toen stelde dat beest nog iets voor, maar toen de subsidies voor de piramiden opgesoupeerd waren en het afgelopen was met het Egyptische Rijk, toen was de scarabee ook haar kroontje kwijt en weer een ordinaire mestkever. Misschien heel nuttig, maar niet om erin te reïncarneren.

Niets blijft dus duren, denk ik dan. Behalve misschien de eeuwigheid. Als die er is. Na de Dag der Opstanding en het laatste Oordeel. Ik kijk ernaar uit, want eeuwig duurt het langst. En lelijk ook, lelijk duurt ook erg lang.

Die eeuwigheid? Volgens mij valt dat allemaal nog te bezien. Want ze hebben mij de laatste 65 jaar al zoveel eeuwige knopen aangenaaid en zoveel eeuwigheidjes aangekaart, waarvan ze achteraf zeiden dat ik het allemaal niet zo letterlijk moest opnemen dat ik stilletjes ben beginnen te twijfelen … Afwachten dus…

Maar niet wakker liggen. Mensen met een goed geweten slapen trouwens goed, beter dan slechte mensen, naar het schijnt. Maar die slechte mensen hebben dan weer meer plezier tijdens de uren dat ze wakker liggen.

– Louis Verbeeck

Louis Verbeeck schreef jarenlang cursiefjes voor De Bond. De redactie selecteerde er enkele om opnieuw te publiceren naar aanleiding van zijn overlijden op 25 november 2017. Lees hier zijn In Memoriam.
Gepubliceerd op:

Tags: