Met een nieuwsgierige kleuter en een vinnige peuter in huis, valt er altijd wat te beleven. Zeker de voorbije maanden heb ik heel wat geleerd over hen, maar nog meer over mezelf. Corona leerde me grenzen zien en aangeven.

Het leven voor corona

Het snelle tempo van de maatschappij doet veel ouders wankelen, telkens op zoek naar een nieuw evenwicht. We willen ook zoveel: een fijne job, veel tijd met het gezin, hobby’s… We willen alles en meer. We willen alles geven.

Misschien zijn we niet zo heel veel thuis (of voelt dat zo aan) en dus willen we, op de momenten dat we thuis zijn, er écht zijn voor onze kroost. En dan geven we hen de welverdiende volle aandacht.

Als mama van twee kleine kindjes, twee fantastische kereltjes, was het de afgelopen maanden telkens opnieuw zoeken, balanceren, veranderen, meeveren en stuiteren. Af en toe ergens tegenaan lopen. Balans, daar ging het om.

Tijdens de lockdown

Plots zijn we met z’n allen thuis, 24/24 en 7/7. Wie snakte naar meer tijd met het gezin, kreeg die tijd plots zomaar op een blaadje voorgeschoteld. Ook nu willen we er ten volle zijn op alle vlakken. We willen goed werk afleveren en veel quality time hebben met ons gezin.

Met het continue samenzijn besef je plots dat dat niet haalbaar is, je kan niet op alle vlakken heel de dag 100% alles geven of 100% aanwezig zijn.

Dus we zeggen de kinderen dat we aan het werken zijn en dat ze dus eventjes stil moeten zijn en zichzelf moeten bezig houden… Maar dat wringt. We zien beteuterde gezichtjes. Een paar uur (of soms zelfs een paar minuten) later een huilend of schreeuwend gezichtje.

De tijd dat we dan niet werken, is er dat stemmetje dat zegt dat we die tijd met de kinderen moeten inhalen. Uiteraard willen we dat maar al te graag! Maar na al die weken wordt het intens… en we raken vermoeid.

Mama’s en papa’s willen vaak in de eerste plaats zorgen voor de kinderen. We zijn geboren pleasers. Wij willen dat voortdurend en altijd, want mama of papa ben je toch voortdurend en altijd?

We rekken ons nog wat verder, zelfs als we eigenlijk weten dat het even niet meer gaat. Zelfs op die momenten dat we zelf nood hebben aan ontprikkelen of rust.

Vul je kom en zorg voor jezelf

En plots weet ik het weer. Ik hoor het langs alle kanten: zorg eerst voor jezelf, zet eerst je eigen zuurstofmaskertje op vooraleer je de rest kan helpen. In India gebruiken ze een mooie metafoor die zegt dat je een kom met water hebt.

Als je voor anderen zorgt, geef je water uit die kom. Als je voor jezelf zorgt, vul je de kom met water. Zorg je alleen voor anderen, dan geraakt de kom leeg. Maar als je zo goed voor jezelf zorgt, dat de kom vol is en overloopt, dan gaat alles wat over de rand loopt automatisch naar anderen.

Dus ging ik op zoek bij mezelf naar mijn grenzen. Ik vroeg mijn gezin om me soms al eens heel even alleen naar het toilet te laten gaan. Ik vroeg om soms al eens vijf minuten langer in bed te blijven liggen.

Of ik vertelde mijn kleuter dat mijn hoofd nog wat te vol zat na een drukke dag en dat ik nog heel even tijd voor mezelf wou. Ik gaf hem eerst een dikke knuffel en kon daarna vijf minuutjes mijn eigen ding doen (en soms lukte dat wel en soms ook niet).

Ik vroeg mijn lieve man om het even over te nemen wanneer ik voelde dat het binnenin begon te borrelen en de onrust toenam.

Het is oké om grenzen aan te geven

Die intense tijd samen leerde me dat het oké is om je grenzen in de eerste plaats te (h)erkennen, ze te benoemen en ze aan te geven aan de kinderen, hoe klein ze ook zijn.

Uiteraard kan ik niet verwachten dat mijn peuter of kleuter daar altijd zomaar in meegaat. Maar ik weet wel dat ze er sowieso iets aan hebben, iets van zullen leren. Je geeft taal aan je kleintjes, je leert hen dat het oké is om te voelen wat je voelt.

En als ik nu zeg tegen mijn kleuter dat ik voel dat ik boos aan het worden ben, begrijpt hij dat hoe langer hoe beter en gunt me even wat ademruimte. Het is iets dat we geen van beide willen, een boze mama in huis.

Op deze manier zorg ik voor mezelf, maar hoop ik hen ook een kostbare les te leren. Ze leren dat het oké is om je grenzen aan te geven. Ze leren om grenzen van anderen te respecteren.

Dus eigenlijk is dat zorgen voor mezelf ook heel erg zorgen voor die kleine schatten van me! En wat wil je dan eigenlijk nog meer? Zo, geen excuses meer nu. Tijd om deze theorie volop in praktijk te brengen…

Meer lezen over grenzen, rust en me-time

Volg de Gezinsbond ook op Facebook, Twitter en Instagram om op de hoogte te blijven van nieuwtjes en activiteiten. Lid worden van de Gezinsbond kan hier.

Gepubliceerd op: 17/07/2020, laatste update op: 06/11/2020

Tags: